Γράφει η Κική Γ.
Απίστευτος ο κόσμος μας, αλήθεια!
Σε μια εποχή που η κατάθλιψη και η μοναξιά χτυπούν κόκκινο, οι σχέσεις – προσωπικές κυρίως – εξευτελίζονται με τον χειρότερο τρόπο.
Αρχικά, δεν υπάρχουν πια σχέσεις, τουλάχιστον όπως τις ξέραμε. Υπάρχουν one night stand, ελεύθερες καταστάσεις και συνευρέσεις, καθαρά με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον. Διαφορά ηλικίας, κοινά σημεία, αισθήματα; Αδιάφορα. Ούτε καν στο μυαλό.
Είσαι χορηγός, σου αρέσει η καλή ζωή, τα ταξίδια, κάνεις δώρα, δουλεύεις απλά τον κόσμο και έχεις καβάτζα; Είσαι κελεπούρι.
Η τσέπη είναι η αρχή και το τέλος. Μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις και για όσο το θέλεις. Απλά πληρώνεις!
Απλά εξαργυρώνεις τα πάντα με το χρήμα και παραμυθιάζεστε και οι δύο και χάνετε την ουσία.
Ζείτε εγκλωβισμένοι σ’ ένα ψεύτικο και σαθρό κόσμο. Ξέρετε την αλήθεια, μα δεν κάνετε πίσω εύκολα.
Ο ένας χορηγός ρεζίλι, ο άλλος ξεφτιλισμένο αντικείμενο που δέχεται να πουλιέται, κατ’ εξακολούθηση, στην αξία που προστάζουν τα άρρωστα θέλω του.
Ένα ρούχο, μια τσάντα, ένα πρώτο τραπέζι, ένα ταξίδι, ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι… Μακρύς και ατελείωτος ο κατάλογος της ματαιοδοξίας και της απελπισίας.
Καμιά προσωπικότητα και καμιά αξιοπρέπεια. Εγκλωβισμένοι, αμφότεροι, σε αθεράπευτα πάθη χωρίς πυξίδα, αυτογνωσία, συνείδηση.
Όπου πάει, και πάλι απ’ την αρχή.
Κρύες οι νύχτες, άψυχα τα πάντα γύρω, μόλις τελειώσει η κρεπάλι, αδειάσουν τα μπουκάλια και αρχίσει η πάλη με το ίδιο το “μέσα”, το “είναι”, την καρδιά.
Το κλουβί, ακόμη και χρυσό, είναι κλουβί.
Το κενό, τα χάσματα, δεν γεφυρώνονται.
Τα μεθύσια, τα χάπια, τα τσιγαριλίκια, δεν λύνουν προβλήματα. Τα κουκουλώνουν και όταν στα φανερώνουν μπροστά, η απογοήτευση και η απελπισία κυριεύουν τη λογική.
Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους.
Τα μοιραία λάθη όμως, κοστίζουν πολύ ακριβά.
