Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Σε κοιτάω έτσι όπως είσαι τώρα.
Με τα πόδια λυγισμένα, την πλάτη λίγο στραβή, το βιβλίο ανάποδα στα χέρια και το φως να σου λούζει το δέρμα.
Δεν έχεις ιδέα πόσο ωραία είσαι όταν δεν προσπαθείς.
Δεν χρειάζομαι φίλτρα.
Ούτε να ντυθείς, ούτε να βαφτείς, ούτε να “σταθείς σωστά”.
Μου αρκεί να σε βλέπω έτσι.
Στο κρεβάτι μας, με τον ήλιο να μπαίνει απ’ τις κουρτίνες και τον καφέ που ποτέ δεν τελείωσες.
Να αφήνεις την ακαταστασία σου γύρω, να ζεις τη μέρα σου σαν να μη σε βλέπει κανείς.
Μου τη δίνει μερικές φορές, το ξέρεις.
Η μουρμούρα σου. Τα ξεσπάσματά σου για το τίποτα. Τα “άσε με λίγο” που κρατάνε μερόνυχτα.
Αλλά γουστάρω που είσαι έτσι.
Γουστάρω που δεν μου χαρίζεσαι, που δεν στρογγυλεύεις τις γωνίες σου για να μου αρέσεις.
Δεν σε ερωτεύτηκα επειδή ήσουν εύκολη.
Σε ερωτεύτηκα γιατί δεν ήσουν σαν καμία άλλη.
Γιατί ό,τι κάνεις — ακόμα κι όταν δεν κάνεις τίποτα — έχει μια αλήθεια που δεν κρύβεται.
Μια τρυφερότητα που δεν φωνάζει, αλλά υπάρχει.
Κι αν θες να ξέρεις…
Δεν φοβάμαι μη σε χάσω.
Φοβάμαι μόνο μήπως, κάποια μέρα, σταματήσεις να είσαι αυτή η γυναίκα που δεν προσποιείται για κανέναν.
Ούτε για μένα.
