Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Ξέρεις πόσες φορές με ρώτησες;
Με τα μάτια σου, όταν με κοίταζες και περίμενες να δεις αν θα μείνω. Με τη σιωπή σου, όταν δεν ήθελες να ρωτήσεις δυνατά, αλλά ήθελες απάντηση. Με τις φορές που έκανες ένα βήμα πίσω, περιμένοντας να δεις αν θα σε τραβήξω ξανά κοντά.
Και κάθε φορά, η απάντηση ήταν η ίδια.
Γιατί σε θέλω.
Όχι επειδή είναι εύκολο. Όχι επειδή είναι πάντα όμορφο. Όχι γιατί φοβάμαι να είμαι μόνη μου.
Σε θέλω γιατί όταν είσαι εδώ, όλα έχουν νόημα. Ακόμα κι όταν γυρνάς το κεφάλι σου με νεύρο, ακόμα κι όταν διαφωνούμε, ακόμα κι όταν με φτάνεις στα όριά μου. Γιατί η ζωή μου χωρίς εσένα δεν έχει την ίδια γεύση.
Σε θέλω γιατί μέσα στο χάος σου βρίσκω κομμάτια από μένα. Γιατί όταν γελάς, γελάω κι εγώ. Γιατί η φωνή σου έχει μια δύναμη που με κρατάει όρθια, ακόμα και όταν δεν το καταλαβαίνεις.
Δεν με νοιάζει αν το καταλαβαίνεις, δεν με νοιάζει αν το πιστεύεις. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα, δεν ψάχνω να πείσω κανέναν. Εγώ ξέρω.
Κι αν αύριο ξαναρωτήσεις, αν πάλι με κοιτάξεις προσπαθώντας να διαβάσεις κάτι ανάμεσα στις λέξεις, μην περιμένεις άλλη απάντηση.
Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια: Γιατί σε θέλω.
Κι αυτό, μάτια μου, είναι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία.
