Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Όλοι μιλούν για κάτι. Ονειροπόλοι για όνειρα, οι εγωιστές για εγωισμό, οι αχάριστοι για ευγνωμοσύνη, οι μικρόψυχοι για αγάπη. Ο καθένας ψάχνει να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις που δεν εννοεί, να καλύψει το κενό του με ηχηρές δηλώσεις.
Κι εγώ; Εγώ μιλώ για εσένα. Όχι με μεγάλα λόγια, ούτε με φανταχτερά συνθήματα. Μιλώ με την αλήθεια που βγαίνει από μέσα μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι. Γιατί δεν χρειάζομαι άλλοθι ούτε βιτρίνες. Εσύ είσαι το θέμα μου, η εμμονή μου, το σημείο που επιστρέφει πάντα η σκέψη μου, όσο κι αν προσπαθώ να ξεφύγω.
Δεν είναι εύκολο να μιλάς για κάποιον που σε γυμνώνει χωρίς να πει λέξη. Να μιλάς για εκείνη που σε κοιτάει και αλλάζει η βαρύτητα γύρω σου. Να μιλάς για μια γυναίκα που δεν χωρά σε κανένα «ίσως» και σε κανένα «αν».
Εγώ μιλώ για εσένα όπως μιλούν τα παιδιά για το παιχνίδι που λαχταρούν. Με αφέλεια, με πίστη, με απόλυτη ανάγκη. Χωρίς να υπολογίζω τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Δεν ξέρω από μέτρο, δεν ξέρω από όρια όταν πρόκειται για εσένα.
Οι ερωτευμένοι, λένε, δεν μιλούν. Μα εγώ θα μιλήσω. Θα φωνάξω μέσα από τη σιωπή μου, θα χαράξω το όνομά σου εκεί που δεν σβήνει, θα το γράψω στις πιο ωμές μου λέξεις. Γιατί για εμένα δεν ήσουν ποτέ «ένα ακόμα». Ήσουν το πάντα.
Όλοι οι άλλοι θα συνεχίσουν να μιλούν για όσα δεν έχουν. Για αξίες, για θάρρος, για αγάπη. Εγώ μιλώ μόνο για εσένα. Γιατί εσύ ήσουν η μόνη αλήθεια που δεν μπόρεσα ποτέ να κρύψω.
