Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Τελικά, δεν είναι ο χωρισμός που φοβίζει, ούτε η μοναξιά. Είναι η απόρριψη. Εκείνη η στιγμή που απλώνεις το χέρι και μένει μετέωρο. Η σιωπή μετά από ένα «σε θέλω». Το άδειο βλέμμα μετά από ένα «σ’ αγαπώ». Η απόρριψη δεν σκοτώνει μόνο στιγμές, σκοτώνει και την εικόνα που είχες για τον εαυτό σου.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι σωπαίνουν. Δεν τηλεφωνούν, δεν ζητούν συγγνώμη, δεν κάνουν το πρώτο βήμα. Σκέφτονται «κι αν δεν;» και μένουν στάσιμοι. Κι έτσι, μια πιθανότητα για ζωή, γίνεται βαρύ κουτί γεμάτο φόβους. Γιατί πιο εύκολο είναι να μην προσπαθήσεις, παρά να αντέξεις την άρνηση.
Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι έχουμε γευτεί την απόρριψη. Από το παιδικό κλάμα που δεν άκουσε κανείς, μέχρι τον έρωτα που δεν μας κοίταξε ποτέ όπως θέλαμε. Από τη δουλειά που χάσαμε, μέχρι το «δεν είσαι εσύ» που μας διέλυσε. Και κάθε φορά που την ξαναβλέπουμε να πλησιάζει, υψώνουμε άμυνες. Κρυβόμαστε πίσω από σιωπές, ειρωνείες, ψεύτικες βεβαιότητες.
Κι όμως, η απόρριψη είναι απλώς η άλλη όψη της αποδοχής. Αν δεν μάθεις να τη ζεις, δεν θα εκτιμήσεις ποτέ το «ναι» όταν έρθει. Αν δεν αντέξεις την πόρτα που κλείνει, δεν θα καταλάβεις το χέρι που ανοίγει.
Η απόρριψη είναι θόρυβος. Είναι το εγώ που τσακίζεται, η εικόνα σου που ραγίζει. Μα ξέρεις κάτι; Είναι και καθρέφτης. Σε αναγκάζει να δεις ποιος είσαι χωρίς επιβεβαίωση, χωρίς «χειροκρότημα». Σε βάζει να αναρωτηθείς αν αυτό που ζητούσες ήταν αληθινό ή απλώς ανάγκη για αποδοχή.
Μην τη φοβάσαι. Άφησέ την να σε κόψει, να σε ξυπνήσει, να σε μάθει. Γιατί η απόρριψη δεν είναι το τέλος. Είναι απλώς μια στροφή στον δρόμο. Και λίγο πιο κάτω, εκεί που δεν το περιμένεις, σε περιμένει η αποδοχή που άξιζες εξαρχής.
