Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη
Θα έρθει μια μέρα που οι υποχρεώσεις θα σ’ έχουν κατασπαράξει.
Θα έρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα σ’ έχουν απογοητεύσει.
Θα έρθει μια μέρα που η ζωή σου θα είναι τόσο βαρετή. Μια συνεχόμενη ρουτίνα. Θα πλήττεις, αφόρητα.
Θα έρθει μια μέρα που το σώμα σου θα αντιδράσει γιατί έχει πια κουραστεί, και η ψυχή σου θα κλαίει και θα ζητάει ένα χέρι βοηθείας.
Τότε θα αναζητάς την ηρεμία σου. Θ’ αναζητάς το σπίτι σου, το δωμάτιο σου, το κρεβάτι σου, κι εκείνο το μαξιλάρι σου – εκείνο που του ‘ χεις εξομολογηθεί κάθε σου κρυφή επιθυμία. Εκείνο που γνωρίζει τις σκέψεις σου, τον πόνο σου, το κλάμα σου, το γέλιο σου, το δάκρυ σου. Καλύτερα απ’ όλους σε γνωρίζει!
Κι αν νιώθεις εγκλωβισμένος ανάμεσα σε τοξικούς ανθρώπους, αγνόησε την γνώμη τους και βγαλ’ τους οριστικά από την ζωή σου. Σταμάτα να τους δίνεις αξία.
Κι αν νιώθεις έντονα την ανάγκη να ξεφύγεις. Ίσως, και κα εξαφανιστείς για ένα διάστημα, απ’ όλους κι απ’ όλα. Λύτρωσε τον εαυτό σου. Κλείσε εισιτήριο, με το πρώτο αεροπλάνο και φύγε μακριά.
Μόνο μη ξεχάσεις, εκείνους, τους – πολύ – δικούς σου. Τους γνωρίζεις καλά, τους αγαπάς και σ’ αγαπούν. Ίσως, περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι. Μην τους πετάς έξω από την ζωή σου. Μην τους αφήνεις να ανησυχούν. Κάνε γνωστούς τους σκοπούς. Ξέρεις κι εσύ ότι θα το δεχτούν. Σε κατανοούν και θα είναι εκεί, δίπλα σου. Πάντα με τον δικό τους τρόπο. Ακόμη κι αν αυτός είναι η απόλυτη σιωπή.
Μην φοβάσαι, και μην επιτρέψεις σε κανέναν να χαλάσει την ευτυχία σου παρέα με την μοναξιά σου. Σου πήρε αμέτρητο καιρό να συμφιλιωθείς μαζί της. Τώρα την εκτιμάς. Τώρα την χρειάζεσαι, περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Ήρθε ο καιρός να ανακαλύψεις τις απόκρυφες πτυχές σου. Αφέσου επιτέλους, και ζήσε. Ζήσε ανέμελα. Ζήσε με τρέλα.
Το πιο σημαντικό ραντεβού, είναι αυτό που χρωστάς στον εαυτό σου! Χάρισε του, λοιπόν, τον χρόνο που χρειάζεται να αναρρώσει. Καν’ το τώρα. Μην αφήνεις τίποτα για αύριο. Γιατί αυτό το «αύριο» δε θα έρθει, ποτέ!
