Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Μα γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να σέβονται και να είναι ευγενικοί; Πού ξεχάστηκαν οι καλοί μας τρόποι;
Γιατί η αυθάδεια, η αγένεια και η απαξίωση έχουν θρονιαστεί στην καθημερινότητά μας;
Παρατηρείς ανθρώπους γύρω σου που ψάχνουν αφορμή για καυγά.
Νιώθουν ικανοποιημένοι αν πετύχουν καλύτερη θέση σε οποιαδήποτε ουρά αναμονής.
Έχουν απαξιωτικό ύφος χωρίς λόγο και προσπερνούν επιδεικτικά τους άλλους χωρίς να ξέρουν το γιατί, αν τους ρωτήσεις.
Πού πήγε λοιπόν η ευγένεια και ο σεβασμός; Γιατί σβήστηκαν από το λεξιλόγιό μας οι λέξεις “ευχαριστώ” και “συγγνώμη”;
Άραγε αναρωτηθήκαμε σε τι μας βοηθάει το να μιλάμε με αυθάδεια στους άλλους;
Μήπως γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μειώνοντάς τους ή μιλώντας τους με ειρωνεία;
Μάλλον το αντίθετο πετυχαίνουμε. Χωρίς τους καλούς μας τρόπους γινόμαστε αποκρουστικοί και ανεπιθύμητοι.
Το θράσος και το ειρωνικό ύφος στον λόγο, μειώνει την εικόνα μας και ρίχνει το επίπεδό μας.
Ας μην ξεχνάμε πως η ευγένεια ομορφαίνει και ο σεβασμός μάς κάνει ξεχωριστούς.
Το να διατηρείς την ψυχραιμία σου και το χαμόγελό σου ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις, φανερώνει την ομορφιά και τη δύναμη της ψυχής σου. Ας είμαστε λοιπόν ευγενικοί δίνοντας το καλό παράδειγμα σε ένα κόσμο που τείνει να το ξεχάσει.
Ας δείξουμε έτσι την παιδεία μας και ας προφυλάξουμε την ψυχική υγεία μας!
Μήπως είναι καλύτερα τα “χαστούκια” με ευγένεια παρά να απαντάμε με αγένεια στην αγένεια; Μήπως;
