Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όταν θες να κλάψεις, να το κάνεις χωρίς να κρύβεσαι.
Κατάλαβες;
Να κλαις και να αφήνεις τα δάκρυά σου να κυλήσουν.
Να αφήνεις τα δάκρυά σου να καθαρίσουν τις βρωμιές που μαζεύτηκαν στην ψυχή σου.
Ντροπή το κλάμα, δεν ήταν ποτέ και δεν θα γίνει ποτέ.
Είναι γενναιότητα το κλάμα, ακούς;
Σημαίνει πως κάπου εκεί μέσα σου, υπάρχει ακόμα ένας άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που νιώθει.
Μην τα κρύβεις τα δάκρυά σου.
Μην τα θάβεις μέσα σου.
Άστα να κυλήσουν περήφανα.
Άστα να πουν για σένα εκείνα που δεν είπαν οι λέξεις.
Κι αν κάποιος σε κοιτάξει περίεργα, να μην σε νοιάζει.
Το παθαίνουν αυτό οι άνθρωποι όταν κάποιος στέκεται μπροστά τους χωρίς μάσκα.
Δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν.
Σου λένε αμέσως «μην κλαις».. «έλα τώρα, σταμάτα..»
Όχι! Μην σταματήσεις.
Κλάψε. Δώσε στον εαυτό σου το δικαίωμα να είναι άνθρωπος.
Δώσε στον εαυτό σου το δικαίωμα να νιώθει!
Μην κατεβάζεις το βλέμμα.
Μην σε νοιάζει τι θα σκεφτεί ο καθένας.
Εσύ, ένιωσες.
Κι αυτό, είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είσαι περήφανος.
Στην εποχή της ξεπέτας και των άνιωθων περαστικών, εσύ έμεινες ένας άνθρωπος που ένιωσε κι άφησε το σημάδι του.
