Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ώρα περασμένη. Ένα ποτήρι ακόμα. Ή δύο. Όχι για τη μέθη, για το κουράγιο. Για το κουμπί της επαφής που δεν πατιέται νηφάλια. Για το “μου λείπεις” που καταπίνεται όλη μέρα και βγαίνει με ένα «σε σκέφτομαι» στη μία τα ξημερώματα.
Μη γελιέσαι. Κανένα μεθυσμένο μήνυμα δεν είναι απλό μεθύσι. Είναι όσα δεν είπε με το στόμα νηφάλιο, από φόβο μήπως γελοιοποιηθεί. Είναι όσα θάφτηκαν σε “είμαι καλά”, σε “προχωράω”, σε “σε ξέχασα”.
Κι εκεί, με το ουίσκι ή το κρασί να ζεσταίνει το μέσα του, ξεκινά να σου γράφει. Όχι για να τον λυπηθείς. Για να τον θυμηθείς. Για να θυμηθείς πώς ένιωθες κι εσύ όταν ήσασταν ακόμα “εμείς”.
Είναι ένας έρωτας που επιστρέφει νύχτα. Όχι για να διαλύσει, αλλά γιατί η σιωπή του πνίγει.
Μην κλείνεις το τηλέφωνο αμέσως. Μην σβήσεις το μήνυμα πριν το διαβάσεις. Πίσω από κάθε λέξη υπάρχει ένα κόκκινο φως που αναβοσβήνει: “Σε θέλω ακόμα”.
Το ποτό απλώς έκανε τη ζημιά. Αλλά και τη χάρη. Άφησε την καρδιά να μιλήσει χωρίς προσχήματα, χωρίς στρατηγική, χωρίς εγωισμό.
Τα πιο αληθινά “σ’ αγαπώ” δε λέγονται με καθαρό μυαλό. Λέγονται όταν το μυαλό σωπαίνει. Και μιλάει η ψυχή. Μεθυσμένη, ξεγυμνωμένη, αφοπλιστική.
Άκουσέ την. Έστω για μια φορά.
