Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Την είχες. Όχι γιατί την κατέκτησες. Την είχες γιατί σου παραδόθηκε. Χωρίς όρους, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς “αν” και “μήπως”. Όλη. Ολόκληρη. Ψυχή και σώμα. Κι εσύ, κάθε φορά που ένιωθες λίγος μπροστά στη δική της πληρότητα, έκανες το ίδιο λάθος: την έσπρωχνες λίγο πιο πέρα.
Την έλεγες υπερβολική. Την ήθελες εκεί μόνο όταν την χρειαζόσουν. Και μετά; Μετά… την εξαφάνιζες. Της πετούσες ψίχουλα για να σωπαίνει η πείνα της και νόμιζες ότι της έδινες θαύματα.
Μα εκείνη δεν ήταν ποτέ το λίγο. Ήταν το πολύ σου. Κι εσύ δεν το άντεξες.
Τώρα λες “έφυγε”. Αλήθεια; Ξέρεις πόσες φορές είχε φύγει πριν φύγει στ’ αλήθεια; Ξέρεις πόσες φορές έκατσε στο πάτωμα να μαζέψει τα κομμάτια της και να ξαναχτιστεί για να σου σταθεί; Πόσες φορές σιώπησε για να μην σου κάνει τη μέρα πιο βαριά;
Αν δεν την κρατήσεις όταν λυγίζει, μην την ψάξεις όταν ξανασταθεί όρθια.
Γιατί κάποια στιγμή, εκείνο το κορίτσι που έκλαιγε για σένα, θα σταματήσει να το κάνει. Θα ξεχάσει τη φωνή σου, το άγγιγμά σου, την ανάγκη για εσένα. Κι όταν πεις “γύρνα”, δεν θα έχεις πού να στείλεις το μήνυμα. Θα ‘χει αλλάξει αριθμό. Ζωής.
