Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Μην ψάχνεις τα “πώς” και τα “γιατί” μου. Μην αναρωτιέσαι για τις επιλογές και τις αποφάσεις μου. Μην ασχολείσαι με τα λάθη και τα σωστά μου. Μην αμφισβητείς τα μονοπάτια που διάλεξα και τις παγίδες που έπεσα. Μην κρίνεις τα ματωμένα γόνατα και τα ραγισμένα όνειρά μου…
Δεν έμαθα να υποτάσσομαι, ούτε να τα παρατάω. Έμαθα να παλεύω μέχρι τέλους κι ας ξέρω απ’ την αρχή ότι είναι στημένες οι παρτίδες. Έμαθα να υψώνω ανάστημα ακόμη και στα πιο ψηλά τείχη, να υπερασπίζομαι το δίκιο και το σωστό μου κι ας ξέρω πως η φωνή μου δεν θα φτάσει ψηλά. Έμαθα να κάνω τις δικές μου επιλογές και να αναλαμβάνω τις συνέπειές τους.
Δεν έμαθα να στηρίζομαι σε ξένες πλάτες. Δεν έμαθα να περιμένω από κανένα χέρι να με σηκώσει. Δεν έμαθα να περιμένω από κανένα χέρι να με οδηγήσει. Μόνη μου έφτιαξα τους δρόμους που περπάτησα, μόνη μου επέλεξα τα μονοπάτια που ακολούθησα.
Δικά μου ήταν τα σωστά, δικά μου και τα λάθη. Λάθη που πλήρωσα ακριβά. Όλα τα πλήρωσα, ένα προς ένα και δεν χρωστάω σε κανέναν. Γιατί εγώ, τα λάθη μου τα πλήρωσα τοις μετρητοίς και σας χάρισα τα ρέστα…
