Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν χρειάζεται να μιλάς πολύ, όταν έχεις μάθει να παρατηρείς.
Και κάπως έτσι… σ’ ερωτεύτηκα.
Όχι για αυτά που είπες.
Αλλά για όλα όσα πρόσεξες χωρίς να σου τα πω.
Για τον τρόπο που κατάλαβες χωρίς να ρωτήσεις.
Για τα βλέμματα που έριχνες όταν νόμιζες πως δεν κοιτούσα.
Για εκείνες τις στιγμές που άφησες χώρο να φανερωθεί η αλήθεια μου, χωρίς να με διακόπτεις.
Ερωτεύτηκα τη σιωπή σου, όχι γιατί ήταν άδεια, αλλά γιατί ήταν γεμάτη κατανόηση.
Ερωτεύτηκα τις σκιές κάτω απ’ τα μάτια σου, γιατί ήξερα πως έχεις περάσει κι εσύ από νύχτες χωρίς ύπνο.
Κι όμως, ήσουν εκεί. Πάντα εκεί.
Δεν έκανες φασαρία, δεν εντυπωσίασες με λέξεις.
Μα με έμαθες καλύτερα απ’ τον καθένα.
Κι αυτό, πίστεψέ με, δεν το κάνει εύκολα κανείς.
Να παρατηρεί, χωρίς να κρίνει.
Να ακούει, χωρίς να διακόπτει.
Να αγαπάει, χωρίς να προσπαθεί να αλλάξει τον άλλον.
Δεν σου το είπα τότε – ίσως γιατί δεν χρειαζόταν.
Αλλά τώρα στο λέω.
Σ’ ερωτεύτηκα γιατί μου έδωσες χώρο να υπάρξω.
Σαν άντρας, όχι σαν ρόλος.
Και αν με ρωτήσεις πώς το κατάλαβα ότι ήταν αληθινό;
Ήταν η πρώτη φορά που δεν χρειάστηκε να αποδείξω τίποτα.
Η πρώτη φορά που κάποια με κοίταξε και είδε πίσω απ’ το προσωπείο.
Όταν έχεις μάθει να παρατηρείς, βλέπεις ό,τι οι άλλοι αγνοούν.
Κι εσύ… με είδες.
Πριν καν σου πω ποιος είμαι.
Κι όσο κι αν χρειάστηκε να σε περιμένω, άξιζε!
