Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Το «συγγνώμη» δεν κάνει undo. Δεν είμαστε στο Word.
Δεν έχεις κουμπί αναίρεσης στις σχέσεις. Δεν μπορείς να επιστρέψεις στη χθεσινή εκδοχή, πριν πληγώσεις, πριν απογοητεύσεις, πριν προδώσεις.
Μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη, ναι.
Αλλά η συγγνώμη δεν είναι σφουγγάρι να σβήνει.
Είναι ίσως ένα ψίχουλο παραδοχής, μια ψυχρή προσπάθεια για κάθαρση.
Αλλά δεν είναι μαγική λέξη.
Γιατί όσο κι αν τη λες, δεν παίρνεις πίσω τη στιγμή που κορόιδεψες.
Δεν αναιρείς το βλέμμα που έριξες ενώ υποσχέθηκες πως δεν θα φύγεις ποτέ.
Δεν διορθώνει το «σε αγαπάω» που το είπες με το στόμα, αλλά όχι με τις πράξεις σου.
Η συγγνώμη δεν έχει αξία όταν έρχεται καθυστερημένα.
Όταν έρχεται όχι γιατί το ένιωσες, αλλά γιατί βολεύει.
Όταν δεν συνοδεύεται από αλλαγή.
Και ξέρεις κάτι;
Εγώ δεν είμαι κείμενο να το επεξεργαστείς.
Είμαι άνθρωπος. Με ψυχή.
Με πληγές που δεν γίνεται να «σώσεις ως» άλλο αρχείο.
Με εμπιστοσύνη που δεν ξαναχτίζεται απ’ την αρχή.
Με αξιοπρέπεια που, αν την πληγώσεις, δε σου επιτρέπω δεύτερο edit.
Δεν είμαστε στο Word.
Δεν είμαι προσχέδιο. Δεν είσαι συντάκτης.
Αν με ήθελες, θα πρόσεχες. Αν με αγαπούσες, δεν θα με διόρθωνες στα σημεία. Θα με δεχόσουν όπως ήμουν.
Το “συγγνώμη” σου μπορεί να ‘ναι καλοπροαίρετο.
Μα εγώ δεν είμαι πια εκεί.
Το λάθος σου το έζησα. Και το έμαθα.
Όχι, δεν μπορώ να πατήσω undo.
Αλλά μπορώ να πατήσω save – και να σώσω ό,τι απέμεινε από εμένα.
