Γράφει η Έλενα Δημάκη
Δεν τους ενόχλησες γιατί ήσουν κακή.
Τους ενόχλησες γιατί ήσουν εσύ.
Δεν τους τρόμαξε το ύφος σου, ούτε τα λόγια σου.
Τους τρόμαξε η αλήθεια σου. Η διαύγειά σου. Η ευθεία γραμμή που δεν τους άφηνε περιθώρια να κρυφτούν.
Σε ήθελαν να χαμογελάς ακόμη κι όταν πονάς.
Να καταπίνεις όσα δεν χωράνε. Να συγχωρείς πριν ζητήσουν συγγνώμη.
Να είσαι παρούσα, χωρίς να έχεις απαιτήσεις. Να αγαπάς, χωρίς να ζητάς ανταπόκριση.
Σε ήθελαν βολική.
Στρογγυλεμένη. Προσαρμοσμένη. Ελεγχόμενη.
Αλλά η αλήθεια δεν είναι ποτέ βολική.
Η αγάπη δεν χωράει σε καλούπια, ούτε υπογράφει συμβάσεις σιωπής.
Κι εσύ ήσουν από εκείνες που δεν κάνουν πίσω. Που δεν παζαρεύουν τον εαυτό τους για κανέναν.
Δεν ήθελαν εσένα. Ήθελαν αυτό που θα μπορούσαν να διαχειριστούν.
Κάποια που δεν θα μιλούσε πολύ, δεν θα απαιτούσε πολύ, δεν θα ένιωθε πολύ.
Κι επειδή δεν ήσουν αυτή… έφυγαν.
Ή ίσως καλύτερα, δεν μπόρεσαν να μείνουν ποτέ.
