Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Nα… εγώ εδώ μωρέ ακούω τις φήμες που σε θέλουν να πονάς… να λένε πως κι εσύ υποφέρεις, πως δεν υπάρχει στιγμή που να μην λες για μένα.
Αν το πιστεύω;
Ναι…
Πιστεύω πως ο πόνος έχει όνομα.
Ο πόνος έχει επίθετο.
Ακούω πως όλες οι στιγμές σου γράφουν για μας…
Κι αν είναι ψέματα όλα αυτά που λένε,
για μένα μοιάζουν με αλήθεια.
Στις αληθινές ιστορίες κρατιέται η ζωή μα, και σε όσα είπαμε, αλλά κι σε όσα κρύψαμε…
Σε όσα αφήσαμε να φύγουν…
Εσύ κρατάς το χέρι μου στην δική σου ψυχή;
Λένε πως προχωράς, αλλά θλιμμένος, πως γελάς, αλλά με πίκρα, πως ζεις χωρίς εμένα, μα κοιμάσαι πλάι μου.
Μα εγώ ξέρω…
Εγώ σε ξέρω…
Κάτι έχει μένει πίσω στα βήματα μας,
κάτι που δεν σε αφήνει να φύγεις, ούτε εμένα.
Ο πόνος έχει όνομα, και εγώ τον έχω κάνει τραγούδι.
Έχει επίθετο,
είναι το “μας” που δεν τελείωσε ποτέ.
Γιατί όσο κι αν σωπαίνουμε,
οι στιγμές μας επιμένουν
γράφουν ακόμα για εμάς,
σε σελίδες που δεν κλείσαμε, κι ούτε πρόκειται!
