Γράφει η Κική Γ.
Όταν οι στιγμές είναι δυνατές, μένουν χαραγμένες στο μυαλό. Όταν τα κορμιά καίνε και οι αισθήσεις χτυπούν κόκκινο, ο έρωτας ενθρονίζεται και κρατά σταθερά τη θέση του. Τροφοδοτεί τη φωτιά, πυρώνει τις πληγές. Δεν τον αγγίζει κανένα υποκατάστατο, τίποτα μέτριο, περίπου καλό, καταναγκαστικό. Όλα είναι εφήμερα, ανούσια, άχρωμα και άγευστα.
Η γλύκα των αμοιβαίων συναισθημάτων είναι πύρινη κόλαση. Είναι όλα ηφαιστειακά, ανυποχώρητα, ενεργά. Δεν μπορείς να αδιαφορήσεις. Δεν επιτρέπεται. Αυτός είναι ο έρωτας. Αυτή είναι η απίστευτη χημεία, με τα πιο δυνατά συστατικά σωστά κατανεμημένα.
Αυτά δεν τα ζει κανείς εύκολα. Είναι κάτι σαν ουτοπία ή άπιαστο όνειρο. Δεν τα κανονίζεις, ούτε τα παραγγέλνεις. Αποφασίζει η μοίρα σου και το πεπρωμένο. Όρισε να είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Να το ζήσουμε, να ρουφήξουμε το θεϊκό νέκταρ της ζωής. Να ξαναγεννηθούμε.
Εμείς ζούμε με αναμνήσεις, εικόνες, ηδονικούς εφιάλτες. Το λες και μαζοχισμό, άδικο, επικίνδυνο. Το λες και εγωισμό, ευθυνοφοβία, ανωριμότητα. Φταίμε κι οι δυό. Λες και δεν ξέρουμε το δρόμο το σωστό, λες και φοβόμαστε να σπάσουμε τις αλυσίδες.
Ο έρωτας παραμονεύει μαζί με την έκρηξη. Εσύ και εγώ. Η απίστευτη μοναδική χημική ένωση που δημιουργήθηκε έτσι απλά και μαγικά. Έτσι παρέμεινε και περιμένει, μια τυχαία συνάντηση, ένα απλό βλέμμα, μια χειραψία, ένα άγγιγμα. Ο ορισμός του απόλυτου έρωτα. Εμείς!
