Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας δεν μυρίζει έρωτα.
Μυρίζει βιασύνη.
Μια λαχτάρα να αρπάξεις κάτι πριν χαθεί.
Ένα φόβο μην τελειώσει πριν καν αρχίσει.
Στους ανεκπλήρωτους έρωτες, δεν πρόλαβες να μάθεις τον άλλον.
Δεν πρόλαβες να μπεις στις ρωγμές του.
Δεν πρόλαβες να δεις αν όντως ήθελες να μείνεις ή απλά ήθελες να μη φύγεις μόνος.
Όλα έγιναν γρήγορα.
Καρδιές που χτυπούσαν δυνατά αλλά δεν ρίζωσαν ποτέ.
Σώματα που ενώθηκαν αλλά ψυχές που δεν πρόλαβαν να αναγνωριστούν.
Στους ανεκπλήρωτους έρωτες, δεν σε καίει η αγάπη.
Σε καίει η ανάγκη.
Η πείνα.
Η έλλειψη.
Κι όταν τελειώνει, μένει μια πικρή ερώτηση να τριγυρνάει:
Τι αγάπησες στ’ αλήθεια;
Τον άνθρωπο ή την ιδέα του;
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ σωστά.
Μόνο γράφτηκε βιαστικά σε χαρτιά που σκίστηκαν πριν στεγνώσει το μελάνι.
Μυρίζει ανυπομονησία.
Μυρίζει φόβο.
Μυρίζει χαμένο χρόνο.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, μυρίζεις κι εσύ —
μισός, ανήσυχος, και πάντα αχόρταγος για κάτι που δεν έζησες ποτέ ως το τέλος.
