Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Όταν τελειώνει κάτι, συνήθως έχουμε την τάση να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη που το ζήσαμε. Ενίοτε μας πιάνει και μια μελαγχολία, γιατί αυτό που ζήσαμε ίσως να μην μπορέσουμε να το ξαναζήσουμε στο μέλλον. Το μυαλό έχει τον τρόπο να φυλάει τις αναμνήσεις σε έναν ειδικό χώρο, από όπου μπορεί ανά πάσα στιγμή να τις ανακαλέσει.
Αυτό, όμως, δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι στις σχέσεις, και όποιος το κάνει, το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει κακό στον εαυτό του.
Όταν μια σχέση τελειώνει, δυσκολεύομαι να καταλάβω το «ευτυχώς που το έζησα». Και θα το εξηγήσω πολύ απλά.
Αν ήταν τόσο όμορφη, ιδανική, σούπερ, τότε πολύ απλά δεν θα τελείωνε. Για να τελειώσει σημαίνει ότι υπήρχαν προβλήματα ή ότι είχε κάνει τον κύκλο της.
Μπορεί να υπάρχει ακόμη σεβασμός και εκτίμηση προς το άλλο πρόσωπο, ίσως και «φιλία» σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα. Δεν είστε πια μαζί.
Όταν αναπολείς το παρελθόν, δεν μπορείς με τίποτα να πας μπροστά. Απλώς εξιδανικεύεις μια κατάσταση και, δυνητικά, συγκρίνεις κάθε νέα προσπάθεια με εκείνη.
Αυτό, όμως, δεν σε βοηθά και δεν σου προσφέρει απολύτως τίποτα. Εδώ χρειάζεται ρεαλισμός. Το παρελθόν είναι παρελθόν. Αυτό που πρέπει να κοιτάς είναι το μέλλον.
Δεν λέω να αρνηθείς όσα έζησες. Λέω να μη μετατρέψεις το τέλος σε μύθο. Γιατί, όταν κάτι τελειώνει, δεν χρειάζεται να το εξιδανικεύσεις για να δικαιολογήσεις ότι το έζησες. Χρειάζεται μόνο να το αποδεχτείς και να συνεχίσεις.
