Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Το δις εξαμαρτείν δεν είναι πάντα ανθρώπινο.
Καμιά φορά είναι απλώς επιλογή.
Γιατί την πρώτη φορά μπορεί να μην ήξερες. Μπορεί να σε τύφλωσε η ανάγκη, η αγάπη, η καλή πρόθεση. Μπορεί να είδες έναν άνθρωπο όπως ήθελες να είναι και όχι όπως ήταν. Μπορεί να άκουσες μια υπόσχεση και να της έδωσες μεγαλύτερη αξία από τις πράξεις που την ακύρωναν κάθε μέρα.
Την πρώτη φορά, ναι.
Μπορεί να έκανες λάθος.
Τη δεύτερη όμως φορά δεν μπαίνεις στο ίδιο δωμάτιο στα τυφλά. Ξέρεις πού είναι το σκοτάδι. Ξέρεις ποια πόρτα τρίζει, ποιο πάτωμα υποχωρεί, ποια κουβέντα θα ειπωθεί για να σε καθησυχάσει λίγο πριν επαναληφθεί το ίδιο έργο.
Και τότε δεν είναι αφέλεια.
Είναι συμμετοχή.
Σκληρή λέξη, το ξέρω.
Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν να μας συνέβησαν όλα χωρίς εμάς. Σαν να μην είδαμε τα σημάδια. Σαν να μην ακούσαμε το ένστικτο. Σαν να μην ξέραμε, έστω στο βάθος, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν άλλαξε. Απλώς άλλαξε τόνο στη φωνή του.
Οι άνθρωποι δίνουν δεύτερες ευκαιρίες γιατί έχουν καρδιά. Δίνουν τρίτες, τέταρτες και πέμπτες επειδή αρχίζουν να φοβούνται πως, αν φύγουν, θα πρέπει να παραδεχτούν ότι επένδυσαν σε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ όπως το φαντάστηκαν.
Και κάπου εκεί μπερδεύουν την αγάπη με την επιμονή.
Τη συγχώρεση με την ανοχή.
Την πίστη με την αυτοεγκατάλειψη.
Δεν είναι κακό να συγχωρείς. Κακό είναι να συγχωρείς χωρίς να αλλάζει τίποτα. Να δίνεις πρόσβαση σε κάποιον που έχει ήδη αποδείξει τι κάνει όταν του ανοίγεις την πόρτα.
Γιατί ο άνθρωπος που σε πλήγωσε μια φορά μπορεί να έκανε λάθος.
Ο άνθρωπος που σε πληγώνει ξανά, αφού του είπες πού πονάς, κάνει επιλογή.
Κι εσύ έχεις δικαίωμα να κάνεις τη δική σου.
Να μη γίνεις σκληρός.
Να μη γίνεις εκδικητικός.
Αλλά να γίνεις πιο προσεκτικός με την καρδιά σου.
Το δις εξαμαρτείν μπορεί να είναι ανθρώπινο.
Το να μένεις όμως εκεί που η ψυχή σου μαθαίνει να ζητάει συγγνώμη επειδή πληγώθηκε, δεν είναι αγάπη.
Είναι η στιγμή που οφείλεις να διαλέξεις εσένα.
