Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Σχέσεις με φλόγα και σχέσεις απόλυτα ταιριαστές χωρίς την παραμικρή σπίθα. Και εγώ λατρεύω τις πρώτες και μισώ τις δεύτερες. Γιατί σχέση χωρίς τρέλα, χωρίς πόνο και δυσκολίες δεν είναι σχέση.
Η σχέση, η αληθινή, έχει τα πάνω και τα κάτω της. Έχει την υπερβολή της. Ή στα ουράνια ή στα πατώματα. Σχέση με σκαμπανεβάσματα αλλά πέρα για πέρα ανιδιοτελής.
Δε δίνεις σε αυτή τη σχέση για να πάρεις, δίνεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Γιατί όλο το είναι σου φωνάζει το όνομα του αγαπημένου σου. Γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς λογικά. Κίνησε με την καρδιά και αυτή δεν υπολογίζει τι πήρε και τι έδωσε.
Δεν καταλαβαίνει ότι όταν δίνεις τα πάντα αυτό μετά θα έχει συνέπειες. Γι’αυτήν είναι ο έρωτας της. Ο έρωτας που ποτέ δεν τελειώνει. Σιγοκαίει μέχρι να ξανά ανάψει,μέχρι να ξανά πάρει φωτιά.
Ο έρωτας που φλέγεται μέσα στο στήθος το δικό σου και του άλλου και πετάει σπίθες,που είναι ικανές να διαλύσουν τα πάντα προκειμένου οι ματιές σας να ξανά ιδωθούν και τα κορμιά σας να ενωθούν και πάλι.
Να είναι όλα σαν να μην πέρασε μία μέρα. Και εσείς να στέκεστε ο ένας απέναντι στον άλλον δίχως να μπορείτε να αρθρώσετε μία λέξη. Γιατί ο έρωτας σας δεν εξηγείται,δεν μπαίνει σε καλούπια.
Το συναίσθημά σας είναι τόσο έντονο που οι λέξεις φαντάζουν φτωχές και λίγες για να το εκφράσουν.
Είναι ο έρωτας που θα ήθελε ο καθένας να ζήσει έστω για μία φορά στη ζωή του.
Ο έρωτας που όσα χρόνια και αν περνούσαν,όσοι άνθρωποι και αν σας άγγιζαν τίποτα και κανείς δεν θα κατάφερνε να κρατήσει τις καρδιές σας μακριά.
Μοίρα; Απόφασή σας; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο αληθινός, ανιδιοτελής και βαθύς έρωτας δεν ξεχνιέται ποτέ! Ελπίζει πάντα στο μαζί!
