Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Σε βρήκα ξαφνικά, σαν θύελλα που με παρέσυρε. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, δεν ζύγισα τα δεδομένα. Σε ερωτεύτηκα όπως πρέπει να ερωτεύεσαι: χωρίς φόβο, χωρίς φίλτρα, χωρίς μέτρο. Ο έρωτας είναι πάντα τυφλός – έτσι λένε – και εγώ κλείδωσα τα μάτια μου.
Δεν έβλεπα το μετά, ούτε καν το τώρα. Υπήρχες εσύ κι εγώ, μόνο αυτό. Όμως, ξέρεις κάτι; Ο έρωτας είναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι που μπορείς να παίξεις. Δεν λογαριάζει τίποτα όταν σε κυριεύει, αλλά αφήνει τις συνέπειες του να κάνουν τον απολογισμό.
Εκείνες τις συνέπειες τις βλέπω πια καθαρά. Είναι στα σημάδια που άφησες στο κορμί μου, στις νύχτες που έμεινα ξάγρυπνη να ψάχνω νόημα στα λόγια σου. Είναι στα κομμάτια του εαυτού μου που θυσίασα για να γίνω αυτό που ήθελες, χωρίς ποτέ να το ζητήσεις.
Ο έρωτας τυφλώνει, αλλά οι συνέπειες βλέπουν τα πάντα. Μετά το τέλος, μετράς τις απώλειες. Τι κέρδισες, τι έχασες, ποια είσαι τώρα. Κι εγώ; Δεν μετανιώνω. Γιατί έστω και για λίγο, ζούσα για εμάς. Ακόμα κι αν τα μάτια του έρωτα είναι κλειστά, οι δικές μου πληγές μιλάνε.
Έμαθα να βλέπω ξανά. Και ναι, σε θυμάμαι ακόμα. Όχι με πόνο, αλλά με τη γνώση ότι, στον έρωτα, όλα πληρώνονται. Ακόμα κι αν είναι ομορφιά που σε κάνει να ξεχνάς το τίμημα.
