Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν σου χτυπάει την πόρτα. Δεν σου δίνει περιθώριο να ετοιμαστείς, να φορέσεις την πανοπλία σου, να σκεφτείς τις συνέπειες. Ο έρωτας μπαίνει μέσα σου σαν ξαφνική καταιγίδα. Δεν ρωτάει αν έχεις χώρο, αν έχεις χρόνο, αν αντέχεις. Απλά έρχεται.
Και τα κάνει όλα άνω-κάτω.
Δεν είναι ευγενικός, δεν είναι προσεκτικός. Σπάει τους τοίχους που έχτισες, ρίχνει τις άμυνές σου, σε κάνει να δεις τη ζωή σου αλλιώς. Σου θυμίζει ότι δεν ελέγχεις τίποτα. Και όταν φύγει – γιατί πολλές φορές φεύγει – σου αφήνει πίσω ένα χάος.
Σου αφήνει τον λογαριασμό να πληρώσεις.
Τους λυγμούς που δεν περίμενες. Τα δάκρυα που δεν ήθελες. Τις στιγμές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν άξιζε τον κόπο. Και ξέρεις τι; Όσο κι αν πονάει, πάντα άξιζε. Γιατί, ακόμα κι αν σε διέλυσε, σε έκανε να νιώσεις.
Ο έρωτας είναι απρόσκλητος, αλλά αληθινός.
Δεν ζητάει την άδειά σου για να μπει. Δεν σου αφήνει επιλογές. Και ίσως, αυτό είναι που τον κάνει τόσο δυνατό, τόσο ακαταμάχητο. Είναι η απόλυτη υπενθύμιση ότι ζεις. Ότι είσαι εδώ, ότι μπορείς να νιώσεις τα πάντα, από την ευτυχία μέχρι τον πόνο.
Μην τον φοβάσαι.
Ναι, θα σου αφήσει ζημιές. Ναι, θα σε πονέσει. Αλλά θα σου δείξει και πώς είναι να χάνεις τον έλεγχο και να παραδίνεσαι. Και αυτό, ίσως, είναι το μεγαλύτερο δώρο του.
Απλά να θυμάσαι: ο λογαριασμός είναι δικός σου. Και αυτό είναι που κάνει τον έρωτα την πιο μεγάλη πρόκληση.
