Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Δεν συμβιβάζομαι σε χλιαρούς έρωτες. Θέλω εκείνη τη δίνη που σε τραβάει μέσα της πριν καν προλάβεις να πάρεις ανάσα. Θέλω τον παλμό να ανεβαίνει, τα χέρια να τρέμουν, το σώμα να θυμάται πριν καν το μυαλό προλάβει να καταλάβει τι γίνεται. Δεν ζητάω υπερβολές. Ζητάω αλήθεια. Ζητάω αυτό το μαζί που σε κατακλύζει και σε ξυπνάει σαν δυνατό ηλεκτρικό ρεύμα.
Θέλω έναν έρωτα που δεν φοβάται το βάθος. Που δεν μου δίνει ψίχουλα, αλλά ολόκληρο το βλέμμα, ολόκληρη την παρόρμηση, ολόκληρο το χάος του. Έναν έρωτα που ανατρέπει τον χρόνο, που κάνει την πραγματικότητα να σκύβει για να περάσουμε από κάτω της. Να υπάρχει μόνο το τώρα, αυτό το εκρηκτικό τώρα που χωράει όσα άλλοι ζουν σε δέκα ζωές.
Θέλω αγγίγματα που έχουν μνήμη. Που αφήνουν σημάδια όχι στο δέρμα, αλλά στο μέσα μου. Εκεί που χτυπάει η ψυχή όταν κάτι είναι αληθινό. Θέλω να χαθεί η λογική, να σωπάσουν οι φόβοι, να μείνει μόνο εκείνη η άγρια ηρεμία που φέρνει το σώμα του όταν ακουμπάει το δικό μου. Αυτή η αίσθηση ότι για ένα λεπτό σταματάει ο κόσμος και μένουμε μόνο εμείς, ακατέργαστοι, αληθινοί, ανεξέλεγκτοι.
Δεν χρειάζομαι μικρές δόσεις. Θέλω την πληρότητα. Θέλω την ορμή. Θέλω να γνωρίζω τον άλλον σαν χάρτη που εξερεύνησα χιλιάδες φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούργιο. Θέλω να φτιάξω έναν μυστικό κόσμο κάτω από τα σεντόνια που δεν θα τον ακουμπήσει κανείς.
Δεν υπάρχει λίγο για μένα. Δεν υπάρχει μέτριο. Δεν υπάρχει αναμονή. Υπάρχει μόνο αυτός ο παθιασμένος παλμός που λέει πως ήρθες για να με ανατρέψεις. Και εγώ; Το θέλω όλο. Χωρίς φόβο, χωρίς φρένο, χωρίς δεύτερη σκέψη.
