Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Κάποτε ήξερες τι σημαίνει να θες. Το σώμα σου το θυμόταν πριν καν προλάβεις να το εξηγήσεις. Είχες εκείνη τη φλόγα που σε τραβούσε μπροστά, σε έκανε να τρέμεις από προσμονή, να μετράς λεπτά μέχρι να τον δεις. Η καρδιά σου χτυπούσε σαν να ήθελε να σπάσει τον θώρακά σου και να παραδοθεί πρώτη. Ήξερες τι σημαίνει να ζεις μέσα από έναν άλλο άνθρωπο χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Ήξερες τι σημαίνει χαρά, επιθυμία, εκείνη η έκρηξη που σε ανέβαζε τόσο ψηλά που φοβόσουν το ύψος και ταυτόχρονα το ζητούσες.
Και ύστερα έμαθες και το άλλο. Πώς είναι να πέφτεις. Πώς είναι να γκρεμίζεται η βεβαιότητα, να μπαίνει παγετός μέσα σου, να μαζεύεις τη λάμψη σου κομμάτι κομμάτι γιατί κανείς δεν σε σκέπασε όταν έπρεπε. Ξέχασες από ανάγκη, όχι από επιλογή. Ξέχασες για να συνεχίσεις. Γιατί η μνήμη κάποιες φορές δεν γίνεται σύμμαχος. Γίνεται μαχαίρι.
Κι έτσι έκρυψες όσα σε πόναγαν. Έκρυψες τα συναισθήματά σου σε μέρη που ούτε εσύ δεν θες να ξαναβρείς. Δεν άντεχες άλλη προδοσία, άλλη εγκατάλειψη, άλλη στιγμή που το μέσα σου γινόταν κομμάτια. Κι εκείνος, που κάποτε ήξερε όλες σου τις ρωγμές, απλώς έφυγε. Όχι γιατί δεν ήξερε πού να σε βρει, αλλά γιατί δεν είχε το κουράγιο να μείνει.
Τώρα λες πως δεν υπάρχει τίποτα. Πως όλα τελείωσαν, πως δεν θα ξανανιώσεις. Μα στην πραγματικότητα υπάρχει κάτι που αντιστέκεται μέσα σου. Μια μικρή σπίθα που δεν έσβησε. Μπορεί να μην την αναγνωρίζεις, αλλά είναι εκεί. Περιμένει μια αλήθεια, μια επαφή, μια στιγμή που θα σε ταρακουνήσει και θα θυμίσει στο σώμα σου αυτό που η ψυχή σου προσπαθεί να ξεχάσει. Ότι γεννήθηκες να νιώθεις, όχι να σιωπάς.
