Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έχουμε μια περίεργη συνήθεια οι άνθρωποι. Περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο για να χαρούμε. Ένα ταξίδι, μια επιτυχία, μια ευχάριστη είδηση. Στο μεταξύ, αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα σαν υποχρεωτική αναμονή σε δημόσια υπηρεσία. Με τη διαφορά ότι εκεί ξέρεις τουλάχιστον για ποιον λόγο ταλαιπωρείσαι.
Κι όμως, καμιά φορά, αρκεί μια μικρή ευχάριστη ανατροπή για να πάψει μια μέρα να μοιάζει με όλες τις υπόλοιπες. Να ξυπνήσεις πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και να ανακαλύψεις ότι έχεις ακόμη μία ώρα ύπνου. Να ακυρωθεί μια υποχρέωση που είχες δεχτεί σε στιγμή ανεξήγητης κοινωνικότητας. Να πιεις τον καφέ σου με την ησυχία σου, χωρίς να χτυπήσει το τηλέφωνο ακριβώς τη στιγμή που έχεις βολευτεί.
Υπάρχουν και οι μικροί καθημερινοί θρίαμβοι. Να βρεις πάρκινγκ με την πρώτη. Να φορέσεις ένα παντελόνι που είχες ξεγράψει και να κουμπώσει χωρίς διαπραγματεύσεις. Να ανακαλύψεις στο ψυγείο το τελευταίο κομμάτι από το αγαπημένο σου γλυκό και, κυρίως, να μην το έχει προλάβει κάποιος άλλος. Γιατί η ευτυχία είναι ωραίο πράγμα, αλλά όταν έχει γεύση βανίλιας αποκτά άλλη διάσταση.
Δε σημαίνει, βέβαια, ότι πρέπει να κυκλοφορούμε με μόνιμο χαμόγελο, αναζητώντας το θετικό σε κάθε αναποδιά. Υπάρχουν μέρες που πάνε όλα στραβά και το μόνο αισιόδοξο που μπορείς να σκεφτείς είναι ότι κάποτε θα τελειώσουν. Δε χρειάζεται να τις βαφτίσουμε «ευκαιρίες προσωπικής ανάπτυξης». Μερικές φορές μια κακή μέρα είναι απλώς μια κακή μέρα. Και δικαιούσαι να τη χαρακτηρίσεις αναλόγως.
Το παράξενο είναι πως, χρόνια αργότερα, συχνά δε θυμόμαστε τις μεγάλες περιστάσεις με τόση λεπτομέρεια όσο κάτι εντελώς ασήμαντο. Ένα αυθόρμητο γέλιο, μια απρογραμμάτιστη βόλτα, μια κουβέντα που ξεκίνησε για πέντε λεπτά και τελείωσε τρεις ώρες αργότερα. Ίσως επειδή εκείνες τις στιγμές δεν προσπαθούσαμε να ζήσουμε κάτι αξιομνημόνευτο. Απλώς περνούσαμε καλά.
Και τελικά, μπορεί να μην έχουμε πάντα τη δυνατότητα να αλλάξουμε όσα μας κουράζουν. Μπορούμε όμως να αφήνουμε λίγο χώρο και για όσα μας ευχαριστούν. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και κυρίως χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει πρώτα να έχουμε τακτοποιήσει ολόκληρη τη ζωή μας.
Γιατί, αν περιμένουμε να γίνουν όλα τέλεια για να χαρούμε, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μας προλάβει η σύνταξη. Κι αυτή, όπως πάνε τα πράγματα, δεν είναι καν βέβαιη.
