Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Δεν χρειάζεται να μιλήσεις. Το ξέρω. Το βλέπω. Το νιώθω πριν σε ακουμπήσω. Όσο κι αν το έκρυβες, το κουβαλούσες στο βλέμμα. Στα μάτια που νύχτωσαν πριν από εμάς.
Κάναμε λάθη. Μην τα φορτώνεις στη ζωή, ούτε στη μοίρα. Ήταν δικά μας. Ήμασταν εμείς, δυο παιδιά που πειραματίζονταν με τη φωτιά και παρίσταναν τους άφθαρτους. Μόνο που κάποια στιγμή, κάηκαν οι λέξεις, και μετά οι σιωπές. Κι όταν κάηκαν και τα τελευταία, μείναμε εμείς. Γυμνοί. Απέναντι. Να κοιτάμε, αλλά να μην βλέπουμε πια.
Δεν ήταν η μοίρα. Ήταν η επιλογή να κρατήσουμε μέσα όσα έπρεπε να ειπωθούν. Να ντύσουμε τον φόβο με εγωισμό και την αγάπη με θυμό. Να σβήσουμε το φως με το δικό μας χέρι.
Αλλά σου το υπόσχομαι. Μια μέρα θα σε πάρω απ’ το χέρι και θα σε πάω εκεί. Στη σιωπή που λέει τα πάντα. Στο μέρος που μιλάμε μόνο με βλέμματα. Εκεί που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, ούτε δικαιολογίες. Εκεί που οι λέξεις θα είναι περιττές και τα μάτια μας δεν θα προλάβουν να κρυφτούν. Εκεί που θα δούμε καθαρά.
Και τότε, αν αντέξουμε το βάρος της αλήθειας, μπορεί να ξεκινήσει ξανά κάτι απ’ την αρχή. Κι αν όχι… τουλάχιστον, θα έχουμε πει επιτέλους όσα τόσα χρόνια αφήναμε να μας πνίγουν. Χωρίς καν να βγάλουμε μιλιά.
