Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Μας έπεισαν ότι ο έρωτας είναι τα μεγάλα λόγια. Οι υποσχέσεις. Οι όρκοι. Τα “για πάντα” που εκτοξεύονται εύκολα τις νύχτες και ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα τα πρωινά. Κι όμως, οι άνθρωποι δεν πεινάσαμε ποτέ για λόγια. Από παρουσία πεινάσαμε. Από συνέπεια. Από εκείνη τη σπάνια πολυτέλεια να ξέρεις ότι κάποιος θα είναι εκεί και αύριο και μεθαύριο και την επόμενη δύσκολη μέρα που δεν θα είσαι στα καλύτερά σου.
Γιατί εύκολο είναι να αγαπάς έναν άνθρωπο όταν γελάει. Όταν λάμπει. Όταν όλα πηγαίνουν καλά. Δύσκολο είναι να τον διαλέγεις όταν κουβαλά τις ανασφάλειές του, τα λάθη του, τις σιωπές του και τις μέρες που ούτε ο ίδιος δεν αντέχει τον εαυτό του. Εκεί τελειώνουν οι περισσότεροι έρωτες. Όχι στην έλλειψη συναισθήματος. Στην έλλειψη αντοχής.
Και ξέρεις κάτι; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έφυγαν επειδή σταμάτησαν να αγαπούν. Έφυγαν επειδή κουράστηκαν να προσπαθούν μόνοι τους. Κουράστηκαν να κρατούν μια ιστορία που είχε δύο πρωταγωνιστές και έναν μόνο άνθρωπο να παλεύει γι’ αυτήν. Γιατί καμία αγάπη δεν πεθαίνει από έλλειψη πάθους. Πεθαίνει από έλλειψη συμμετοχής.
Γι’ αυτό δεν με συγκινούν πια όσοι υπόσχονται τον ουρανό. Ο ουρανός είναι εύκολος. Τα δύσκολα είναι στη γη. Στις καθημερινές μέρες. Στα απλά τηλεφωνήματα. Στα “είμαι εδώ”. Στα “θα το περάσουμε μαζί”. Στα μικρά που κανείς δεν ανεβάζει στα κοινωνικά δίκτυα γιατί δεν φαίνονται εντυπωσιακά.
Μόνο που από αυτά χτίζονται οι μεγάλες αγάπες.
Όχι από τις φαντασμαγορικές αφίξεις.
Από τις αθόρυβες παραμονές.
Γιατί στο τέλος δεν θυμάσαι ποιος σου υποσχέθηκε τα περισσότερα. Θυμάσαι ποιος έμεινε όταν όλοι οι υπόλοιποι βρήκαν μια δικαιολογία να φύγουν.
Και πίστεψέ με άνθρωπε, η αγάπη δεν ψάχνει ήρωες.
Ψάχνει ανθρώπους που ξέρουν να μένουν.
