Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Κάποιες φορές, το να χτίσουμε μια ζωή που αγαπάμε, σημαίνει να γκρεμίσουμε πρώτα, οτιδήποτε δεν χωράει πια σ’αυτήν.
Όπως, τις προσδοκίες, το σύνδρομο καλού παιδιού, τους όρους με τους οποίους για να είμαστε αποδεκτοί μεγαλώσαμε, το πώς θα έπρεπε να μοιάζει η ζωή μας στο τώρα.
Και κάποιες φορές, ιδιαίτερα μετά τα 40, συνειδητοποιούμε,
ότι δεν αρχίζουμε απ’την αρχή, αλλά, επιτέλους μπορούμε να χτίζουμε κάτι στο τώρα,
που μοιάζει σαν ΕΜΑΣ!
Και είμαστε εμείς, αυτοί που πια μας το επιτρέπουμε.
Είμαστε εμείς εκείνοι οι οποίοι μας εγκρίνουμε.
Είμαστε εμείς εκείνοι οι οποίοι αναγνωρίζουμε τα καλά μας αλλά και τα.. μέτριά μας και τα αγκαλιάζουμε.
Ζωή, που..που μυρίζει σαν εμάς, που νιώθεται, γεύεται σαν εμάς.
Και ανακαλύπτουμε, πως δεν είναι και τόσο άσχημο τελικά, κάτι να μοιάζει με εμάς.
Πόσο μάλλον η ζωή μας!
Μπορεί να συνοδεύεται με λίγο χάος, με λίγη ακαταστασία μα συνυπάρχει μαζί με την πιθανότητα.
Την πιθανότητα να δημιουργήσουμε την ζωή που πάντα θέλαμε μα από φόβο κρύβαμε,
μην τυχόν και δεν είμαστε ταιριαστοί.
Στόχος, δεν ήταν ποτέ μια -τέλεια- βιτρίνας ζωή για μερικούς από μας αλλά το να ξυπνάμε κάθε πρωί, μέσα σε μια ζωή που μας χωράει και την χωράμε..
Σε εκείνη που αγαπάμε να ζούμε..
Με τα λάθη μας, τα πάθη μας, τις αλήθειες μας, που είναι όμως δικές μας.
Σε μια ζωή, με τους ανθρώπους που επιλεγόμαστε και που επιλέγουμε ολόκληρα,
κάνοντας μαζί τα όνειρά μας πραγματικότητα.
Σε μια ζωή, που μπορούμε να τσαλακωνόμαστε και να είναι εντάξει.
Που να μπορούμε να μεγαλώνουμε και να είναι εντάξει.
Που να μπορούμε να εκφραζόμαστε αυθεντικά και να είναι ε ν τ ά ξ ε ι.
Κάποιες φορές, το να ξεπερνάμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να αφηνόμαστε ελεύθερα
για να μπορούν και οι άλλοι να δουν ποιοι στα αλήθεια είμαστε, είναι απαραίτητη προϋπόθεση, για το εισητήριο σε αυτό το νέο που δημιουργούμε..
Είτε είναι ακόμα ένας στόχος, είτε η ίδια μας η ζωή.
