Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν θέλω ερωτήσεις από σένα. Δεν θέλω εξηγήσεις, ούτε προφάσεις, ούτε εκείνα τα «γιατί» που πνίγουν τον αυθορμητισμό. Απόψε θέλω μόνο εμάς. Μια νύχτα χωρίς κανόνες, χωρίς όρια, χωρίς παύσεις. Μια νύχτα που δεν θα ζητήσει τίποτα παραπάνω από το σώμα σου, την ανάσα σου, το βλέμμα σου.
Ξέρω πως όλα γύρω μας είναι γεμάτα συμβάσεις. Όλοι ζητούν απαντήσεις, όλοι απαιτούν να ορίσεις τι είμαστε, πού πάμε, πώς θα τελειώσουμε. Εγώ όμως δεν θέλω να σε βάλω σε κανένα κουτί. Απόψε θέλω να σε πάρω όπως είσαι. Με τα λάθη σου, τις σιωπές σου, τις φωτιές σου. Να σε κρατήσω χωρίς να χρειαστεί να μου υποσχεθείς τίποτα.
Γιατί υπάρχουν νύχτες που δεν φτιάχτηκαν για εξηγήσεις. Υπάρχουν νύχτες που είναι μόνο για σώματα που διψούν, για βλέμματα που καίνε, για χείλη που διεκδικούν. Κι αυτή είναι μια από αυτές. Δεν με νοιάζει τι θα ξημερώσει, αν θα χαθούμε ή αν θα βρεθούμε ξανά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να σε έχω εδώ. Να νιώθω τη φλέβα σου να χτυπά δίπλα στη δική μου.
Δεν σου ζητώ πολλά. Μόνο να αφεθείς. Να αφήσεις τα «πρέπει» και τα «δεν γίνεται». Να γίνεις απόψε αυτό που πάντα κρύβεις. Η πιο αληθινή εκδοχή σου. Απόψε δεν θα σε κρίνω. Θα σε ζήσω.
Κι όταν θα φύγει η νύχτα, όταν τα φώτα θα σβήσουν, όταν τα κορμιά μας θα έχουν μιλήσει με τον πιο ωμό τρόπο, τότε θα ξέρεις: δεν χρειάστηκαν ποτέ ερωτήσεις. Χρειάστηκε μόνο μια απόφαση. Να πούμε «ναι» στη νύχτα. Να πούμε «ναι» στον εαυτό μας. Να πούμε «ναι» σε εμάς.
