Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να με προσέχεις…
Όχι γιατί δεν μπορώ μόνη μου, αλλά γιατί κουράστηκα να είμαι πάντα δυνατή.
Γιατί υπάρχουν μέρες που μέσα μου γίνεται πόλεμος και δεν αντέχω να το φωνάξω.
Υπάρχουν νύχτες που όλα δείχνουν καλά κι όμως, δεν μπορώ να ανασάνω.
Να με προσέχεις όχι με λόγια.
Με τρόπο. Χωρίς να στο ζητήσω.
Με εκείνα τα μικρά που δείχνουν πως είσαι εκεί ακόμα κι όταν δεν λέω τίποτα.
Μην περιμένεις να ζητήσω φροντίδα.
Δες την ανάγκη μου πίσω από το πείσμα μου.
Να με προσέχεις όταν γελάω.
Γιατί εκεί, στις πιο χαρούμενες στιγμές μου, κάποιες φορές κρύβεται η μεγαλύτερη κούραση.
Κι αν τύχει και σωπάσω απότομα, μη φύγεις.
Μείνε. Και άγγιξέ μου το χέρι χωρίς να ρωτήσεις τίποτα.
Να με προσέχεις όπως προσέχει κανείς κάτι εύθραυστο που αγαπά πολύ.
Όχι γιατί είμαι αδύναμη, αλλά γιατί το δυνατό μου έχει κουραστεί να παλεύει για όλα εκείνα που κανείς δεν έμαθε.
Μη μου λες “είμαι εδώ” μόνο όταν όλα πάνε καλά.
Να με βλέπεις και στα μισά μου, να με κρατάς όταν έχω αδειάσει από τις δυνάμεις μου.
Και να με αγκαλιάζεις σαν να είμαι το πιο πολύτιμο κομμάτι της ζωής σου.
Όχι επειδή πρέπει.
Αλλά επειδή το νιώθεις.
Να με προσέχεις…
Σαν να είμαι σπίτι.
Γιατί αυτό είμαι, όταν αγαπάω.
Κι αν ποτέ σε ρωτήσουν πώς φαίνεται η αγάπη, να τους πεις:
«Φαίνεται στο πώς την προσέχω. Χωρίς λόγο. Χωρίς όρους. Γιατί απλά… είναι εκείνη.»
