Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Να έχεις ευαισθησίες, ναι. Να συγκινείσαι, να πονάς, να νοιάζεσαι. Να νιώθεις βαθιά, όχι επιφανειακά. Να βλέπεις πίσω από τις λέξεις και να καταλαβαίνεις σιωπές. Αυτό είναι δώρο, όχι αδυναμία. Μα είναι κι ένα δώρο που πρέπει να το φυλάς καλά. Γιατί δεν αξίζουν όλοι να το αγγίξουν.
Κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να κάνουν με την ευαισθησία σου. Την περνούν για αφέλεια, την παρεξηγούν για αδυναμία. Νομίζουν πως επειδή κατανοείς, θα ανεχτείς. Πως επειδή συγχωρείς, θα ξεχάσεις. Και δοκιμάζουν τα όριά σου, ξανά και ξανά, μέχρι να τους θυμίσεις πως έχεις και φωτιά, όχι μόνο νερό.
Να έχεις ευαισθησίες λοιπόν, αλλά να ξέρεις σε ποιον θα τις δείχνεις.
Όχι σε όποιον χαμογελά όμορφα ή λέει τις σωστές λέξεις.
Όχι σε εκείνον που θέλει να δει αν “είσαι εύκολη”.
Αλλά σε εκείνον που μπορεί να σταθεί δίπλα σου όταν σπάσεις. Που δεν θα τρομάξει αν δει δάκρυα στα μάτια σου. Που θα μείνει, όχι επειδή έχει υποχρέωση, αλλά επειδή θέλει να μείνει.
Ευαισθησία δεν είναι να λυγίζεις σε κάθε άνεμο. Είναι να ξέρεις πότε να αφήνεις τον αέρα να φυσά μέσα σου και πότε να κλείνεις τα παράθυρα. Είναι να αισθάνεσαι χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Να αγαπάς χωρίς να ξεχνάς ποιος είσαι.
Μη φοβάσαι να νιώθεις, αλλά να φοβάσαι μήπως δώσεις τα πιο όμορφα κομμάτια σου σε χέρια που δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Κάποιοι άνθρωποι θα δουν την ευαισθησία σου σαν πρόσκληση. Μα δεν είναι. Είναι ευθύνη.
Κράτα τις ευαισθησίες σου σαν κάτι ιερό.
Μην τις χαρίζεις σε όποιον απλώς σε κοιτάζει, αλλά σε εκείνον που βλέπει πραγματικά μέσα σου.
Γιατί όταν έχεις ψυχή καθαρή και καρδιά ανοιχτή, δεν χρειάζεσαι να αποδεικνύεις τίποτα.
Μόνο να επιλέγεις σωστά.
Να έχεις ευαισθησίες, λοιπόν.
Αλλά να τις δείχνεις σε εκείνον που τις αξίζει — όχι σε όποιον απλώς τις προκαλεί.
