Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μπερδεύεσαι σε κάθε μου σκέψη. Όχι επειδή το θέλω. Επειδή έτσι έμεινε. Σαν εκείνο το τραγούδι που παίζει στο βάθος και λες πως δεν το ακούς, μέχρι που πιάνεις τον εαυτό σου να το σιγοτραγουδάει. Δεν έρχεσαι με θόρυβο. Έρχεσαι ύπουλα, ανθρώπινα, σχεδόν τρυφερά. Και πριν το καταλάβω, σε έχω ήδη βάλει ανάμεσα στις σκέψεις που υποτίθεται πως έχω ξεπεράσει.
Δεν είσαι ανάμνηση. Οι αναμνήσεις μπαίνουν σε κουτιά. Εσύ είσαι μπέρδεμα. Από αυτά τα άβολα, που δεν ξέρεις αν πρέπει να τα ξεκαθαρίσεις ή να τα αφήσεις όπως είναι για να μη χαλάσεις κάτι που ήδη πονάει λίγο. Σε βρίσκω στις μικρές στιγμές. Στον καφέ που κρυώνει. Στο κινητό που μένει ανάποδα στο τραπέζι. Στα βράδια που δεν θέλουν παρέα αλλά ούτε μοναξιά.
Κι όσο κι αν προσπαθώ να βάλω μια τάξη, δεν τα καταφέρνω. Γιατί εσύ δεν μπαίνεις σε σειρές. Δεν έχεις αρχή και τέλος. Έχεις κάτι από τότε και κάτι από τώρα. Κι αυτό είναι που με μπερδεύει πιο πολύ. Γιατί δεν ξέρω αν σε σκέφτομαι επειδή μου λείπεις ή επειδή δεν τελειώσαμε
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν καθαρά. Κλείνουν την πόρτα και τελειώνει η ιστορία. Εσύ έφυγες αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο. Κι από εκεί μπαίνεις κάθε τόσο, χωρίς άδεια, χωρίς προειδοποίηση. Και δεν μπορώ να θυμώσω μαζί σου γι’ αυτό. Μπορώ μόνο να παραδεχτώ πως ακόμα με αγγίζεις.
Μπερδεύεσαι σε κάθε μου σκέψη γιατί κάτι από εμάς έμεινε μισό. Κι οι μισές ιστορίες δεν ξεχνιούνται. Απλώς κουβαλιούνται. Κι εγώ σε κουβαλάω. Όχι γιατί πρέπει. Αλλά γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι που άφησαν σημάδι. Δεν φεύγουν. Απλώς αλλάζουν θέση μέσα σου.5
