Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Αυτά τα «μου λείπεις» που τα νιώθεις στην παρουσία, όχι στην απουσία…
Αυτά είναι τα πιο πικρά.
Γιατί τότε καταλαβαίνεις πως δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι δίπλα σου, όταν δεν είναι πραγματικά μαζί σου.
Ήσουν εκεί.
Μπροστά μου.
Με το βλέμμα σου αλλού, τη σκέψη σου χαμένη, και την καρδιά σου απουσία.
Κι εγώ προσπαθούσα να γεμίσω τα κενά με λόγια, με χάδια, με σιωπές που δεν ήξερα πώς να διαβάσω.
Μου έλειψες.
Όχι μετά.
Εκεί.
Εκεί που θα έπρεπε να νιώθω πλήρης, ένιωθα άδεια.
Εκεί που θα έπρεπε να ακούω τη φωνή σου σαν παρηγοριά, άκουγα τη σιωπή σου σαν απόρριψη.
Και αυτό τα λέει όλα.
Για την απόσταση που δεν έχει να κάνει με χιλιόμετρα.
Για τη μοναξιά που δεν χρειάζεται άδειο σπίτι για να σε πνίξει.
Για το πόσο μπορεί να πονέσει η απουσία, όταν ο άλλος είναι δίπλα και δεν σε βλέπει πια.
Μου έλειψες όταν σε είχα.
Και αυτό δεν το ξεπλένει ούτε ο χρόνος.
Ούτε οι εξηγήσεις.
Ούτε τα “δεν ήξερα τι θέλω”.
Ίσως να μην έμαθες ποτέ τι ήθελες.
Μα εγώ έμαθα τι δεν αντέχω:
Να μοιράζομαι την καθημερινότητά μου με μια σκιά.
Να κοιμάμαι πλάι σε μια απουσία.
Να αγαπάω κάποιον που είναι εκεί, αλλά όχι για μένα.
Μου έλειψες όταν ήσουν δίπλα.
Και δεν υπάρχει πιο δυνατό σημάδι ότι είχα ήδη μείνει μόνη.
