Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Κι αν δεν σου απάντησα, δεν ήταν γιατί δεν ήθελα.
Ήταν γιατί πάλευα να σταθώ.
Να βρω τον εαυτό μου μέσα στο χάος.
Να μαζέψω τα κομμάτια μου χωρίς να φαίνεται πόσο πονάνε.
Μου έστειλες.
Και το είδα.
Αλλά εκείνη την ώρα δεν είχα λέξεις.
Ούτε δύναμη.
Ούτε καν φωνή μέσα μου να ψιθυρίσει «πες κάτι».
Και πέρασαν οι ώρες.
Και πέρασαν οι μέρες.
Και ξέρω τι σκέφτηκες: “με ξέχασε”, “δεν νοιάστηκε”, “ήταν εύκολο για εκείνη”.
Μα δεν ήταν.
Ήταν κόλαση.
Γιατί δεν είναι πάντα το “δεν απαντώ” από αδιαφορία.
Μερικές φορές είναι από επιβίωση.
Είναι το “κρατιέμαι όπως μπορώ”, είναι το “άσε με λίγο να μη διαλυθώ τελείως”.
Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις.
Δεν στο χρωστάω άλλωστε.
Αλλά ίσως χρειάζεσαι να το ακούσεις.
Δεν απάντησα.
Γιατί τη στιγμή που έλαβα το μήνυμα, προσπαθούσα να μη χαθώ.
Και ίσως να μην ξαναστείλεις.
Ίσως να γύρισες σελίδα.
Μα εγώ…
επέζησα.
Και καμιά φορά, αυτό είναι το πιο μεγάλο “σ’ αγαπώ” που μπορεί να ειπωθεί.
Ακόμα κι αν δεν στάλθηκε ποτέ.
