Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Υπάρχει κάτι θλιβερό που συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους. Όχι επειδή τους το ζήτησε κάποιος ευθέως. Όχι επειδή τους το επέβαλε κάποιος με το ζόρι. Αλλά επειδή σιγά σιγά άρχισαν να προσαρμόζονται σε χώρους που δεν ήταν φτιαγμένοι για αυτούς.
Χαμήλωσαν τη φωνή τους για να μην ενοχλούν. Μίκρυναν τα όνειρά τους για να μη χαρακτηριστούν υπερβολικοί. Έκρυψαν την έντασή τους για να γίνουν πιο εύπεπτοι. Και κάπως έτσι κατέληξαν να απολογούνται για πράγματα που κάποτε ήταν ο πυρήνας της προσωπικότητάς τους.
Το παράξενο είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν απορρίπτονται ποτέ πραγματικά. Απλώς πείθονται ότι πρέπει να γίνουν λιγότεροι για να αγαπηθούν περισσότερο. Κι εκεί αρχίζει η ζημιά. Γιατί κάθε φορά που κόβεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου για να βολευτεί κάποιος άλλος, μπορεί να κερδίζεις προσωρινά την αποδοχή του, αλλά χάνεις λίγο από τον σεβασμό προς τον εαυτό σου.
Δεν γεννήθηκες για να γίνεις η μικρότερη εκδοχή σου. Δεν ήρθες εδώ για να περιορίσεις το βάθος σου επειδή κάποιοι φοβούνται να κολυμπήσουν. Ούτε για να απλοποιήσεις τις σκέψεις σου επειδή κάποιοι δυσκολεύονται να τις ακολουθήσουν. Δεν είναι δική σου ευθύνη να γίνεις πιο ρηχός για να αισθανθούν οι άλλοι πιο άνετα.
Κι αυτό δεν είναι αλαζονεία. Είναι αυτογνωσία. Είναι να γνωρίζεις τι είσαι και να μην το διαπραγματεύεσαι κάθε φορά που κάποιος δεν μπορεί να το κατανοήσει. Γιατί οι άνθρωποι που αξίζουν να μείνουν στη ζωή σου δεν θα σου ζητήσουν ποτέ να μικρύνεις. Δεν θα τρομάξουν από το βάθος σου. Δεν θα σε αγαπήσουν υπό όρους.
Γι’ αυτό, αν είσαι φτιαγμένος για θάλασσα, μη γίνεις λιμνούλα για να βολευτούν οι περαστικοί. Η ζωή δεν σε κάλεσε να χωρέσεις παντού. Σε κάλεσε να είσαι ακριβώς αυτό που είσαι.
