Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Μερικοί άνθρωποι στη ζωή σου,
είναι ένα χέρι που πλησιάζει.
Όχι για να πιαστεί,
αλλά για να σου θυμίσει πως υπήρξε κάποτε η πρόθεση.
Ένα άγγιγμα που δεν έγινε.
Μια αγάπη που δεν πρόλαβε.
Μια σύνδεση που τρεμόπαιξε στην άκρη των δαχτύλων.
Κι όμως, μερικά “σχεδόν”,
πονούν πιο πολύ απ’ τα “ποτέ”.
Γιατί είχαν όλα τα σημάδια του “ναι”,
αλλά έμειναν πίσω από τον φόβο.
Δυο χέρια που δεν ακούμπησαν.
Δυο άνθρωποι που δεν συγχρονίστηκαν.
Ένα βλέμμα που έλεγε “έλα”,
κι ένα βήμα που δεν έγινε ποτέ.
Αυτό ήταν.
Και κάποιες φορές, αυτό αρκεί για να σε στοιχειώσει μια ζωή.
