Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Η ζωή μια είναι όμορφη, δύσκολη ενίοτε αλλά ένα είναι το πιο σίγουρο που θα μας βρει όλους σύμφωνους: είναι απρόβλεπτη!
Πόσες φορές δε πήραμε ένα δρόμο, που έμοιαζε βατός, καμιά φορά ο ιδανικός και τόσο ωραίος που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε να είναι λάθος; Κι όμως, αργά ή γρήγορα, βρεθήκαμε σε αδιέξοδο. Μόλις υποχωρήσει ή και όχι εντελώς λοιπόν, το πρώτο σοκ, έπρεπε να αποφασίσουμε τι κάνουμε.. προς τα που πάμε.
Και η πρώτη σκέψη είναι σχεδόν πάντα η ίδια.. σχεδόν πάντα στον αυτόματο: να γυρίσουμε πίσω! Μοιάζει η μόνη επιλογή. Το μόνο που βγάζει λογικό νόημα. Και ορμέμφυτα το κάνουμε στις περισσότερες περιπτώσεις.
Σε δεύτερη σκέψη κι ανάλυση όμως, το συμπέρασμα είναι ότι αυτό είναι λάθος. Δεν είναι η λύση που έχει όντως κάτι να μας προσφέρει.. απλά είναι ο φόβος κι ο πανικός όταν βλέπεις αδιέξοδο μπροστά στα μάτια σου.
Εύλογο ερώτημα; Και τι στο καλό να κάνω; Που στην ευχή να πάω αφού δεν υπάρχουν εμφανείς δρόμοι ή έστω μονοπάτια; Έλα.. ξέρεις ενδόμυχα την απάντηση και απλώς κρύβεις το κεφάλι στην άμμο ωσάν στρουθοκάμηλος. Εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Είμαι σίγουρη ότι μόλις ηρεμήσεις κι ανασυνταχθείς, θα καταλάβεις πως εσύ θα δημιουργήσεις το δρόμο τον καινούργιο που θα πάρεις.
Απλά δε νιώθεις πολύ ασφαλής με το άγνωστο. Οπωσδήποτε οι δυνάμεις σου θαρρείς ότι σε εγκατέλειψαν επίσης όμως κι αυτό είναι πλάνη.. ένα “αυτοσαμποταζ” τρόπος του λέγειν. Πρώτο βήμα; Ψυχραιμία. Ναι η άτιμη.. παντού χρήσιμη είναι τελικά κι ενδεχομένως δεν είναι πάντα από τη φύση δοσμένη ωστόσο ως ένα βαθμό καλλιεργείται.
Θα βρεις την άκρη σου λοιπόν να είσαι βέβαιος και βεβαία. Εκεί που δε βλέπεις τίποτε.. κάτι υπάρχει. Μπορεί να πρέπει να ανέβεις απότομη ανηφόρα.. σημασία έχει ότι είναι δρόμος που δε θα σε αφήσει στάσιμο αφενός κι αφετέρου δε σε γυρίζει πίσω.. σε λημέρια που δεν σου πρόσφεραν κάτι. Μπορεί ακόμη να υπάρχει μονοπάτι με στροφές κι όχι ασφαλτοστρωμένο.
Και πάλι.. δρόμος είναι να θυμάσαι! Κι αν στην τελική για λίγο όντως δε βλέπεις διέξοδο, πάρε χρόνο, ξαπόστασε και θα βρεις κατεύθυνση με το μυαλό σου στο εγγυώμαι. Μόνο μην κάνεις το εύκολο από πανικό.. να πάρεις το μονοπάτι της επιστροφής. Εκεί θα εγκλωβιστείς και δε θα
ανακαλύψεις διαδρομές καινούριες που πρέπει να ζήσεις.
Ίσως κάποιες πάλι να μην είναι αυτές που σου αξίζουν ή αυτές που θα σε οδηγήσουν στον προορισμό σου όμως θα είναι νέες εμπειρίες και κάτι θα σου δώσουν. Οι παλιές διαδρομές και τα γνωστά λημέρια δεν έχουν τίποτα πια για κανέναν!
Μη φοβάσαι λοιπόν.. Όταν βρεθείς σε αδιέξοδο, δε γυρνάς πίσω.. απλά φτιάχνεις δρόμο! Με όποιο τρόπο.. με όποιο κόστος!
