Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Η αλήθεια είναι απλή.
Κανείς δεν φεύγει απότομα.
Κανείς δεν “εξαφανίζεται” ξαφνικά.
Αν κοιτάξεις πίσω καθαρά, θα δεις τα σημάδια.
Μικρά, σιωπηλά, αθόρυβα — αλλά εκεί.
Ήταν εκείνος που δεν ρώτησε αν έφτασες σπίτι.
Που απαντούσε αργά, μηχανικά.
Που δεν κοίταξε ποτέ πραγματικά όταν του μιλούσες.
Που ήξερε τα πάντα για σένα, αλλά δεν θυμόταν τίποτα.
Που ήταν “μαζί”, αλλά πάντα λίγο έξω απ’ το μαζί.
Δεν εξαφανίστηκε.
Δεν έγινε αόρατος από τη μια μέρα στην άλλη.
Δεν «χάθηκε».
Απλώς δεν μπήκε ποτέ ολοκληρωτικά στη ζωή σου.
Κι εσύ;
Εσύ του έδωσες χώρο, χρόνο, ευκαιρίες.
Του μίλησες με αλήθεια, του στάθηκες, τον ένιωσες.
Και πίστεψες ότι κάποια στιγμή, όλο αυτό θα του φτάσει.
Ότι θα ξυπνήσει, θα καταλάβει, θα μείνει.
Μα η απουσία του ήταν παρούσα πολύ πριν φύγει.
Και η παρουσία του ήταν απουσία, καμουφλαρισμένη με φράσεις του τύπου «έχω πολλά στο κεφάλι μου».
Όχι. Δεν ήταν το timing.
Δεν ήταν η φάση.
Ήταν απλώς ότι δεν ήταν ποτέ εκεί.
Κι εσύ νόμιζες πως έχασες κάτι μεγάλο.
Μα δεν έχασες.
Γιατί ό,τι είναι αληθινό, δεν φεύγει έτσι.
Και όποιος υπήρξε στ’ αλήθεια, δεν εξαφανίζεται.
Αφήνει σημάδι. Αφήνει πόνο. Αφήνει μνήμη.
Εκείνος, δεν άφησε τίποτα.
Κι αυτό λέει τα πάντα.
