Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν ήμουν πάντα έτσι.
Δεν ήμουν η ψυχρή, η απόμακρη, η δήθεν αδιάφορη.
Ήμουν αυτή που έδινε. Που ανοιγόταν. Που εμπιστευόταν.
Που έκανε βουτιά στα συναισθήματα με τα μάτια κλειστά και την καρδιά ορθάνοιχτη.
Μέχρι που έμαθα.
Με τον δύσκολο τρόπο.
Έμαθα ότι όταν πλησιάζεις πολύ, καίγεσαι.
Όχι γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί.
Αλλά γιατί δεν ξέρουν τι να κάνουν με όσα νιώθεις.
Σου ζητούν αλήθεια και δεν την αντέχουν.
Σου ζητούν αγάπη και δεν την κρατούν.
Σου ζητούν παρουσία και εξαφανίζονται πρώτοι.
Και τότε, κάτι μέσα σου παγώνει.
Όχι από κακία — από αυτοπροστασία.
Απ’ αυτό το σημείο και μετά, δεν πλησιάζεις όπως πριν.
Δεν δείχνεις όσα αισθάνεσαι.
Δεν φωνάζεις «είμαι εδώ» — απλώς κάθεσαι και παρατηρείς ποιος το βλέπει.
Και ναι, αν με δεις τώρα, ίσως να μη σου γεμίσω το μάτι.
Ίσως να σου φανώ ψυχρή, ελεγχόμενη, απόμακρη.
Αλλά να ξέρεις:
οι πιο απόμακροι είναι συνήθως εκείνοι που πλησίασαν περισσότερο από όλους.
Είναι αυτοί που τους έκαψε το πολύ.
Και τώρα παλεύουν να μη σβήσουν τελείως.
