Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Υπομονή, επιμονή, προσμονή.
Λίγα από αυτά με έναν κόμπο στο λαιμό να μου γίνεται βαρίδι.
Γιατί όλα αυτά πρέπει να τα χρειαζόμαστε για μια σχέση;
Με απλά πράγματα και ωραίες σκέψεις είναι δύσκολο να ταιριάξουμε οι άνθρωποι;
Μέρες μια στενάχωρες, μια ευχάριστες, και η σχέση γίνεται καθημερινά αγώνας σκυταλοδρομίας.
Στεκόμαστε και περιμένουμε πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο να ακούσουμε ένα “σε συγχωρώ” ή ένα μήνυμα που θα γυαλίσει η οθόνη από το χαμόγελό μας.
Προδοσίες πάνε και έρχονται,
κλασικές υποσχέσεις και εικασίες.
Και έπειτα, όταν δεν έρθουν ξανά όλα όσα περίμενες, η απογοήτευση συνοδεύεται με κρασί, τσιγάρο και δάκρυ.
Βουλιάζεις μέσα στον καναπέ μέχρι να γίνει πάλι η ίδια διαδικασία.
Σκέφτεσαι πως αυθεντικότητα δεν υπάρχει.
Ναι, μα ποιος είναι αυτός που πιστεύει στην παρθενογέννηση;
Ή στο “ουδείς αναντικατάστατος”;
Γράψτε τη δική σας ιστορία.
Και κάντε στην άκρη.
Δίχως καβάτζες.
Δίχως στόχο και σχέδιο για το αύριο.
Είναι μια άλλη μέρα.
Και ό,τι φέρει το διαχειριζόμαστε.
Με αξία, με την τέχνη του ονείρου.
Μόνο μην ξεχάσουμε τη δική μας αξία!
Μην χάσουμε τη δική μας πίστη.
Και άσε το λεωφορείο να φύγει.
Θα περάσει το επόμενο, και ποιος ξέρει — η στάση του μπορεί να μην γράφει στην ταμπέλα “καβάτζες”.
Γιατί καβάτζες κάνουν μόνο οι ανασφαλείς.
