Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Ό,τι βλέπεις στους ανθρώπους, τελικά το γίνονται.
Το πώς τους φέρεσαι, το πώς τους αντιμετωπίζεις, το αν τους αναγνωρίζεις ή τους μειώνεις, δεν είναι ποτέ χωρίς συνέπειες.
Κάθε κουβέντα που είπες, κάθε πράξη που έκανες ή δεν έκανες, κάτι χτίζει μέσα τους.
Αν δεις σε κάποιον μόνο τις αδυναμίες του, θα τις κουβαλήσει μέχρι να γίνει αυτό που του φόρτωσες.
Αν τον αμφισβητείς, αν τον μειώνεις, αν τον κάνεις να νιώθει λίγος, μην απορείς όταν μια μέρα ξυπνήσει και σε κοιτάξει σαν να μην ήσουν ποτέ κάτι σημαντικό.
Μην απορείς όταν φύγει χωρίς να ρίξει δεύτερη ματιά.
Δεν ήταν έτσι. Έγινε.
Τον έκανες να αμφιβάλλει για την αξία του;
Θα γίνει κάποιος που δεν επιτρέπει πια σε κανέναν να τον υποτιμήσει.
Τον έμαθες να σε δικαιολογεί ξανά και ξανά;
Θα γίνει κάποιος που δεν θα σε δικαιολογήσει ούτε μισή φορά όταν γυρίσεις να τον βρεις.
Τον αγνόησες;
Θα γίνει κάποιος που δεν σηκώνει τηλέφωνα σε ό,τι τον πλήγωσε.
Τον πρόδωσες;
Θα γίνει κάποιος που δεν εμπιστεύεται κανέναν.
Το κατάλαβες;
Δεν διαλύονται όλοι. Κάποιοι αναγεννιούνται.
Γι’ αυτό πρόσεχε τι ξυπνάς μέσα σε κάποιον.
Πρόσεχε αν θα τον κάνεις να πιστέψει στον εαυτό του ή να χάσει κάθε πίστη του στους ανθρώπους.
Γιατί κάποια μέρα θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο άνθρωπος που έκανες να αλλάξει, δεν γυρίζει πια πίσω.
Και το χειρότερο;
Δεν θα τον αναγνωρίσεις καν.
