Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που κρατάμε στη ζωή μας «σωστοί». Δεν είναι όλοι καλοί, ευγενικοί, και όπως θα τους ήθελε η κοινωνία ή οι προσδοκίες μας. Μερικές φορές, οι πιο σκάρτοι άνθρωποι, εκείνοι που οι άλλοι απορρίπτουν χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι οι πιο πιστοί.
Δεν λέω πως είναι άγιοι. Κάθε άλλο. Έχουν τα ελαττώματά τους, τα λάθη τους, τα πάθη τους. Έχουν ένα παρελθόν γεμάτο πληγές που ίσως δεν έκλεισαν ποτέ. Είναι άνθρωποι που πολλές φορές δεν ξέρουν πώς να αγαπήσουν σωστά, αλλά όταν αγαπήσουν, αγαπούν ολοκληρωτικά.
Οι σκάρτοι άνθρωποι δεν προσποιούνται. Δεν ντύνονται με ψεύτικες μάσκες για να φανούν ιδανικοί. Είναι όπως είναι, με όλες τις ασχήμιες και τις αδυναμίες τους στο φως. Δεν θα σου πούνε ψέματα για να σε κρατήσουν, ούτε θα σε προδώσουν στα κρυφά. Αν σε έχουν επιλέξει, είναι επειδή σε βλέπουν για αυτό που πραγματικά είσαι – και σε αγαπούν γι’ αυτό.
Είναι πιστοί, γιατί ξέρουν τι σημαίνει να σε απορρίπτουν. Ξέρουν πώς είναι να μην σε δέχεται κανείς, να στέκεσαι στο περιθώριο. Και όταν βρουν κάποιον που τους δέχεται, που βλέπει πίσω από τις γωνίες και τα σκοτάδια τους, δεν το ξεχνάνε ποτέ.
Μην τους υποτιμάς. Μην τους απορρίπτεις επειδή δεν μοιάζουν «σωστοί». Οι σκάρτοι άνθρωποι ξέρουν πώς να πολεμούν για αυτούς που αγαπούν. Ξέρουν πώς να μένουν όταν όλα καταρρέουν. Δεν είναι τέλειοι, αλλά είναι εκεί. Και αυτό, μερικές φορές, είναι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα μπορούσες να ζητήσεις.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόσο «σωστός» φαίνεται κάποιος. Σημασία έχει ποιος θα μείνει όταν όλα τα φώτα σβήσουν. Και οι σκάρτοι; Είναι εκείνοι που θα σταθούν δίπλα σου, όχι γιατί το οφείλουν, αλλά γιατί το θέλουν. Και αυτό είναι η πιο βαθιά, η πιο αληθινή μορφή πίστης.
