Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Αν είναι να φύγεις, κάν’ το σωστά. Μην σκύψεις το κεφάλι, μην κρυφτείς πίσω από μισόλογα ή από σιωπές που θα αφήσουν κενά να γεμίζουν το μυαλό μου με «γιατί». Κοίτα με στα μάτια. Γιατί ό,τι κι αν ζήσαμε, αξίζει να τελειώσει με αλήθεια.
Ο χωρισμός δεν είναι απλώς ένα τέλος. Είναι ο καθρέφτης της σχέσης. Ο τρόπος που φεύγεις δείχνει ποιος πραγματικά είσαι, τι ένιωσες, πόσο σεβάστηκες όσα μοιραστήκαμε. Δεν μπορείς να διαγράψεις τα πάντα χωρίς να σταθείς απέναντί μου, χωρίς να μου δώσεις μια τελευταία στιγμή όπου θα δω εσένα, χωρίς φίλτρα, χωρίς ψέματα.
Μην φεύγεις σαν κλέφτης. Μην αφήνεις πίσω σου μισοτελειωμένες φράσεις και την ευθύνη για να μαντέψω τι πήγε στραβά. Έχουμε την υποχρέωση να σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλον, να πούμε όσα πρέπει να ειπωθούν, να κλείσουμε την πόρτα με αξιοπρέπεια.
Το ξέρω, είναι δύσκολο. Ο χωρισμός είναι άβολος, γεμάτος πόνο και αβεβαιότητα. Αλλά αυτός ο πόνος είναι η απόδειξη ότι ζήσαμε κάτι σημαντικό. Και οι σχέσεις που άξιζαν, αξίζουν κι έναν αποχαιρετισμό που δεν θα τις κάνει να μοιάζουν με λάθος.
Κοίτα με στα μάτια, λοιπόν. Πες μου την αλήθεια, όσο κι αν πονάει. Γιατί αν κάτι έμαθα από εμάς, είναι ότι προτιμώ την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή σημαίνει τέλος. Μην μου δώσεις ψεύτικες ελπίδες, μην μου κρύψεις ό,τι νιώθεις. Κάνε αυτό το τελευταίο κομμάτι σωστά.
Στο χωρισμό, να με κοιτάς στα μάτια. Γιατί έτσι μόνο μπορώ να σε αφήσω να φύγεις. Γιατί έτσι μόνο μπορώ να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου και να σε θυμάμαι όχι με πίκρα, αλλά με ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε. Και ίσως, μέσα σε εκείνη τη ματιά, να καταλάβουμε κι οι δύο ότι το τέλος δεν σημαίνει πάντα ήττα. Μερικές φορές, σημαίνει λύτρωση.
