Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Επιμένω για κάθε τι που νιώθω..
Το αγγίζω με όλη την δύναμη της ψυχής μου.
Δεν επιτρέπω την αμφισβήτηση των συναισθημάτων μου.
Αφήνομαι μόνο στο ένστικτο μου, γιατί αυτό με καθοδηγεί
Αν πέφτω έξω; Ποτέ αλλά και αν γίνει πάλι θα το γιορτάσω.
Γιατί;
Γιατί προτιμώ ένα λάθος που έζησα αληθινά,
παρά μια σωστή διαδρομή που δεν τόλμησα ποτέ να την κάνω.
Δεν μετρώ ούτε τις πληγές, ούτε τα σημάδια ούτε τα λάθη.
Ξεκινώ με το μέτρημα στα βήματα που έκανα με θάρρος, που λίγοι έχουν.
Και όσο η καρδιά μου χτυπά με πάθος, επιμονή και υπομονή εγώ
θα συνεχίζω να πιστεύω, να διεκδικώ και να ονειρεύομαι.
Έτσι γιατί στο τέλος νικάει μόνο το καλό!
Και τι πιο καλό από την πίστη στον ίδιο σου τον εαυτό!!!
Οι νίκες δεν είναι αυτές που σε φτάνουν στο τέρμα.
Είναι αυτές που σου κλείνουν το μάτι καθημερινά!
Γι’ αυτό συνεχίζω.
Με τα μάτια ορθάνοιχτα και το χαμόγελο μου.
Κι αν ο κόσμος γύρω μου μετράει επιτυχίες με νούμερα και στεγνή λογική, εγώ κρατάω τη δική μου μπάλα.
Το παιχνίδι είναι δικό μου, οι κανόνες δικοί μου και το τίμημα πληρωμένο με κάθε χτύπο της καρδιάς μου και κάθε αϋπνία μου.
Δεν ζητώ την έγκριση κανενός, γιατί η δική μου αλήθεια δεν χρειάζεται επικύρωση.
Κρατείστε τα «πρέπει», γιατί η ζωή μου γράφεται με «θέλω» και «μπορώ».
Κάθε πρωί είναι μια νέα υπόσχεση.
Μια νέα ευκαιρία να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να πω: «Πάμε πάλι.
Όπως ξέρουμε εμείς. Με πάθος».
Και στις στροφές του δρόμου, εκεί που οι άλλοι διστάζουν και φρενάρουν, εγώ θα πατάω γκάζι.
Όχι από άγνοια κινδύνου, αλλά από απόλυτη επίγνωση του ποια είμαι!
Κλείνω λοιπόν κι εγώ το μάτι στη ζωή. Και της ψιθυρίζω: «Κοίτα με. Ακόμα αντέχω. Ακόμα ονειρεύομαι.»
