Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Μπορεί να πήρε χρόνο να το αντιληφθώ. αλλά έφτασα στο σημείο που με είδα απ’έξω και ξέρεις τι παρατήρησα; Θυμάσαι αυτό το χαμόγελο που είχα μέχρι τα αυτιά όταν με πρωτογνώρισες; Ναι αυτό που μου έκανε ρυτίδες γέλιου στο πρόσωπο μου.
Το είδα να αργοσβήνει με τα χρόνια. Με είδα να μαυρίζουν όλα γύρω μου. Να σκοτεινιάζω.
Θυμάσαι πόσο όρεξη είχα να εξερευνήσω τον κόσμο; Να με κάνω καλύτερη; Να με βλέπω να πετυχαίνω τους στόχους μου; Με είδα να σβήνουν όλα. Αντί να πηγαίνω μπροστά περπάταγα προς τα πίσω και συ με τραβούσες στο βυθό.
Θυμάσαι που ήμουν ξέγνοιαστη; Που δε με ένοιαζε τίποτα και κανένας; Με είδα να με γεμίζεις κόμπλεξ, ανασφάλειες και αμφιβολίες. Μου δημιούργησες μια ζωή με όρια, μη δεθώ με κάποιον και με πληγώσει ξανά. Μην τυχόν πω αυτά που νιώθω και πέσω πάλι σε έναν «τοίχο» και απογοητευτώ. Με έκανες να αναρωτιέμαι αν είναι όλοι ίδιοι ή αν το λάθος είμαι εγώ.
Τώρα όμως που είδα τι είμαι, τι αξίζω και τι χρειάζομαι, δεν με ακουμπάς. Αρχίζω να λάμπω ξανά, να βρίσκω τον εαυτό μου, να ανοίγομαι, να βάζω στόχους και να γελάω με την καρδιά μου.
Να μη φοβάμαι αν κάποιος δεν ανταποκριθεί στο συναίσθημά μου ή αν κάποιος στόχος μου δεν πετύχει, να βάζω άλλον, καλύτερο, αφού πλέον τίποτα δε με σταματά. Τώρα λοιπόν που μπορώ να με δω να ανθίζω ξανά από μία περίοδο που εν τέλει δεν χρειαζόταν στη ζωή μου, καθώς μου έκανε μόνο κακό, σου λέω ξεκάθαρα πως θα θελα να μην υπήρχες στη ζωή μου.
Άσχημο και βαρύ, αλλά κοίτα που τελικά δεν μου ήσουν χρήσιμος. Το μόνο που έκανες ήταν να με ρίξεις και να ψάχνω σκάλα, που δε θα μου την κρατάει κανείς για να ανέβω. Δεν το χρειαζόμουν αυτό. Χρειαζόμουν και χρειάζομαι μόνο αγάπη και φροντίδα. Και θα την βρω.
