Γράφει η Έλενα Δημάκη
Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος πριν λυγίσει; Πριν σταματήσει να χαμογελάει και αρχίσει να αναπνέει από συνήθεια;
Υπάρχουν μέρες που δεν έχεις φωνή να φωνάξεις «φτάνει». Υπάρχουν και νύχτες που το μαξιλάρι σου ξέρει περισσότερα απ’ ό,τι εσύ αντέχεις να θυμάσαι.
Κάποιοι άνθρωποι δεν περνούν απλώς από τη ζωή μας. Σαρώνονται μαζί με τα θεμέλια μας. Και μαζί τους παίρνουν και κομμάτια μας. Δεν ξέρεις αν θα ξαναφτιάξεις το μέσα σου. Δεν ξέρεις αν θέλεις.
Αλλά να σου πω κάτι που δεν σου είπαν: όταν πιάσεις πάτο, έχεις τη μοναδική ευκαιρία να ξαναγεννηθείς. Όχι όπως ήσουν. Όπως δεν σε είχες φανταστεί ποτέ.
Μάθε να επιλέγεις. Όχι ανθρώπους. Εσένα. Μάθε να λες «όχι» σε ό,τι δεν σε χωράει, όσο κι αν κάποτε νόμιζες πως ήταν «σπίτι» σου.
Μην ξεπουλάς την ψυχή σου για την αποδοχή κανενός. Κανείς που σε αγαπάει αληθινά δεν θα σε κάνει να την αμφισβητείς.
Αν θες ήλιο, γίνε εσύ το φως. Μη σέρνεσαι πίσω από χαμόγελα που δεν σε φωτίζουν. Να ξυπνάς κάθε μέρα και να σου λες: είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό λέει πολλά.
Κάποτε θα κοιτάξεις πίσω. Και θα πεις: «Έγινε. Πέρασε. Κι εγώ είμαι ακόμα εδώ.»
Και τότε, πίστεψέ με, θα έχεις ήδη κερδίσει.
