Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
“Να μ’ αγαπάνε, μα να με εκτιμάνε κιόλας, ναι;” είπε κάποτε ο Γιώργος Μαζωνάκης, κι ήταν πολύ μεγάλη κουβέντα, κι είχε τέρμα δίκιο, και συμφωνώ απόλυτα…
Γιατί την αγάπη τη θέλω κι εγώ, δεν θα κάνω τον σκληρό και τον αδιάφορο. Θέλω κι εγώ να με αγαπάνε οι άνθρωποί μου. Θέλω να νιώθω πως έχω κάπου να ακουμπήσω. Πως όταν γυρίζω την πλάτη μου, υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν θα με μαχαιρώσει επειδή ξέρει πού ακριβώς πονάω.
Αλλά μαζί με την αγάπη θέλω και την εκτίμηση και τον σεβασμό. Πιο συγκεκριμένα, τα απαιτώ!
Να μη μου μιλάς όπως σου κατέβει επειδή “έλα μωρέ, με αγαπάει”. Να μη με θεωρείς δεδομένο επειδή ξέρεις πως θα είμαι εκεί. Να μη λες ό,τι θέλεις, να κάνεις ό,τι γουστάρεις, και μετά να πετάς ένα “μα σ’ αγαπάω” για να καθαρίσεις.
Όχι, φίλε μου, δεν πάει καθόλου έτσι. Η αγάπη δεν είναι συγχωροχάρτι για κάθε μαλακία που κάνουμε στον άλλον.
Να μ’ αγαπάς λοιπόν, αλλά να με προσέχεις κιόλας. Να υπολογίζεις την καρδιά μου. Να ξέρεις πως απέναντί σου έχεις έναν άνθρωπο, κι όχι ένα έπιπλο που θα είναι εκεί όποτε το θυμηθείς ή το χρειαστείς.
Και ξέρεις κάτι ακόμα; Δε θέλω να με φοβάσαι. Δε θέλω να με προσέχεις επειδή φοβάσαι μην φύγω. Θέλω να με σέβεσαι επειδή ξέρεις την αξία μου, κι επειδή ξέρεις τη δική σου.
Σεβασμός φίλε μου δεν είναι να περπατάς στις μύτες των ποδιών σου μην τυχόν και με χάσεις. Είναι να λες “αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάω και δεν θέλω να τον πληγώσω”. Κι εγώ μετά το ίδιο θα κάνω για σένα.
Δεν είμαι τρελός, δεν ζητάω να συμφωνούμε σε όλα. Δεν ζητάω να είσαι πάντα καλά μαζί μου. Δεν ζητάω να μη μαλώσουμε ποτέ. Μαλάκες είμαστε ώρες ώρες, άνθρωποι είμαστε, και θα τα σπάσουμε καμιά φορά. Αλλά άλλο ο καβγάς κι άλλο η ξεφτίλα. Άλλο να θυμώσεις κι άλλο να με κάνεις να νιώσω λίγος. Άλλο να διαφωνήσεις κι άλλο να πατήσεις πάνω στην αγάπη μου για να κερδίσεις μια γαμημένη κουβέντα.
Εγώ λοιπόν θέλω ανθρώπους που όταν τους λέω σ’ αγαπάω, να καταλαβαίνουν πως τους δίνω κάτι δικό μου. Όχι ανθρώπους που τους παραδίδω τα κλειδιά για να μπουν μέσα μου και να κάνουν ό,τι γουστάρουν.
Να μ’ αγαπάνε, λοιπόν.
Να με θέλουν.
Να με ψάχνουν.
Να χαίρονται που υπάρχω στη ζωή τους.
Αλλά να εκτιμάνε την παρουσία μου και με σέβονται κιόλας, ναι;
Γιατί η αγάπη μπορεί να σε κρατήσει δίπλα σε έναν άνθρωπο.
Ο σεβασμός κι η εκτίμηση όμως τελικά είναι αυτά που σε κάνουν να θέλεις να μείνεις εκεί.
