Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Πόσα χρόνια έχουν περάσει θυμάσαι; Θα σου πω εγώ, εφτά μωρό μου, εφτά χρόνια από όταν σε γνώρισα και κάπου στα 5 από όταν άνανδρα γύρισες την πλάτη και εξαφανίστηκες, από εκείνη την ημέρα που σου τελείωσε και δίχως μισή κουβέντα έγινες καπνός.
Και το πάλεψα, με νύχια και με δόντια, με κλάματα και ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα με φίλους να παρηγορούν την καημένη που την δούλεψες δίχως έλεος.
Και άξαφνα, εκεί που ήσυχη πλέον και απαλλαγμένη από εσένα ζούσα την ζωή μου γύρισες, γύρισες και έταξες αγάπες και λουλούδια και λοιπές μαλακίες, από εκείνες που ήξερες πολύ όμορφα να πουλάς.
Και εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισα πως η εκδίκηση δεν έχει ημερομηνία λήξης, πως μέσα μου, ένα κομμάτι μου θέλει να σε πονέσει. Να σε πονέσει πολύ, όσο πόνεσα κι εγώ με την άτακτη φυγή σου. Και θα το κάνω μωρό μου, θα το κάνω κι ας μην είναι του χαρακτήρα μου.
Θα σε πονέσω όπως με πόνεσες. Αργά και με τον τρόπο μου. Να σου αφήσω κάτι να έχεις να με θυμάσαι.
