Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Σε μια σπηλιά γεννήθηκε η αγάπη, σκαλίστηκε πάνω στις πέτρες το συναίσθημα. Όταν οι αστραπές τα έβαζαν με τον ουρανό, τα χέρια έσμιγαν φανερώνοντας το άστρο της…
Κανένας φόβος δεν την κυρίεψε όσες σημαίες κι αν θέλησαν να την προδώσουν, εκείνη παρέμενε ακλόνητη. Της δώσαμε τα ονόματα μας πάνω στο δέντρο της σχέσης μας, και με τον σεβασμό ποτίζαμε τις ρίζες της.
Και αυτή μεγάλωνε…
Χαρίζοντάς μας τόσους γευστικούς καρπούς, όπως το πρώτο μας φιλί. Θυμάσαι;
Τα χρόνια πέρασαν κι εκείνη εκσυγχρονίστηκε, άλλαξε ρούχα και λέξεις στην καθημερινότητά μας, μα ποτέ δεν έχασε την ουσία της. Είναι πάντα εδώ να σταματά τον χρόνο κάθε φορά ώστε να απολαμβάνουμε τη μεγαλοδωρία της. Κι αν κάποιες φορές πληγώνει ή θυμώνει, το κάνει για να μας διδάξει.
Μας μαθαίνει να αντέχουμε και να συγχωρούμε. Σήμερα ο χρόνος μπορεί να αφήνει τα σημάδια του πάνω μας, όμως η δική μας σπηλιά παραμένει ανέγγιχτη.
Όσο συνεχίζουμε να της δίνουμε σημασία, αυτός ο κόσμος θα είναι δικός μας.
Μαζί όπως ξεκινήσαμε.
Θυμάσαι;
