Εσύ μπορεί να μην αντέχεις άλλο την αγάπη από απόσταση.
Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Δεν ξέρω αν η απόσταση σκοτώνει τις αγάπες. Ξέρω ότι τις αλλάζει.
Τις κάνει περίεργα πράγματα. Τις μαθαίνει να ζουν με ψίχουλα χρόνου και να τα θεωρούν γεύμα. Με μια καλημέρα. Ένα «πού είσαι;». Μια φωνή αργά το βράδυ. Ένα εισιτήριο που κλείστηκε. Μια ημερομηνία που μετράς ανάποδα.
Και λες, εντάξει. Το έχουμε. Μέχρι που μια μέρα δεν το έχεις καθόλου. Γιατί δεν θέλεις να σου πει ότι του λείπεις. Θέλεις να ανοίξεις την πόρτα και να είναι εκεί.
Τόσο απλά.
Να μη χρειάζεται πρόγραμμα για να τον δεις. Να μη χωράει η ζωή σας σε ώρες, πτήσεις, βαλίτσες και φορτιστές κινητών.
Να μπορείς να περάσεις μια εντελώς αδιάφορη Τρίτη μαζί του. Αυτό μου λείπει περισσότερο στις αποστάσεις. Τα ασήμαντα. Όχι οι μεγάλες στιγμές. Αυτές τις κανονίζεις.
Τα χαζά δεν κανονίζονται.
Ένα χέρι πάνω σου στον καναπέ. Ένας καβγάς για μια μαλακία. Το να μη μιλάτε. Να ξυπνήσεις στραβά και να πρέπει να σε υποστεί. Να γελάσεις με κάτι και να μη χρειάζεται να πιάσεις το κινητό για να του το πεις.
Κι αναρωτιέμαι καμιά φορά αν γίνεται να αγαπάς έτσι για πολύ. Φυσικά και γίνεται. Οι άνθρωποι αντέχουν σχεδόν τα πάντα όταν αγαπούν. Κι εκεί ακριβώς είναι η παγίδα.
Γιατί το θέμα δεν είναι πόσο αντέχεις.
Είναι γιατί πρέπει να αντέχεις κάτι που υποτίθεται πως σε κάνει ευτυχισμένη.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο άβολη ερώτηση. Όχι αν μπορεί μια αγάπη να επιβιώσει από την απόσταση.
Μπορεί.
Αλλά κάποια στιγμή δεν θέλεις να επιβιώνει. Θέλεις να ζει. Κι αν δεν μπορεί; Τότε ίσως το πιο σκληρό δεν είναι να φύγεις. Είναι να παραδεχτείς πως μερικές φορές δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπιούνται πολύ και αυτό να μην είναι αρκετό.
Γιατί δυστυχώς, η αγάπη μπορεί να αντέξει την απόσταση.
Εσύ μπορεί να μην αντέχεις άλλο την αγάπη από απόσταση.
